say goodbye
Τρίτη, Ιανουαρίου 04, 2011
Παρασκευή, Νοεμβρίου 26, 2010
It's been a long time...
...αρκετά πράγματα άλλαξαν, ο Καμίνης πήρε την Αθήνα, ο Μπουτάρης την Θεσσαλονίκη, εγώ με full time job, τα κοντομάνικα ξαναβγήκαν, ένα ταξίδι πήγα-ένα έχασα, κάτι δείχνει να κουνιέται, αργά-αργά το μπλογκ μετακομίζει σε άλλους καλά κρυμμένους πλανήτες, έχει καθυστερήσει, το ίδιο όσο και η αγαπητή opora να ανεβάσει το (blue) mix μου.
Τρίτη, Νοεμβρίου 09, 2010
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 22, 2010
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 17, 2010
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 09, 2010
Phil Mulloy
Ήταν στη μέση του καλοκαιριού, η στο ξεκίνημα του δεν θυμάμαι και πολύ καλά αλλά για να μην είχαμε ανάψει το κλιματιστικό μάλλον ήταν κάπου τον Μάιο-Ιούνιο. Η διαδρομή μας ήταν Παγκράτι-Φάληρο. Πήγαμε απο Περιστέρι... Καλώς η κακώς δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα απο εκείνο το μεσημέρι στο σπίτι της Α. ούτε καν τι φαγητό μας ετοίμασε, κάτι έκαψε και πέταξε νομίζω αλλά το υπόλοιπο ήταν ok. Δυο μπουκάλια καλό κρασί, κέφια θυμάμαι αλλά μέχρι εκεί. Μετά κάτσαμε και φτιάχναμε λίστες με αγαπημένους και επιδραστικούς σκηνοθέτες. Ως συνήθως εγώ είχα κολλήσει και είπα 2-3 απο τους 10 των υπολοίπων. Ίσως θα έπρεπε να καταβάλλω περισσότερη προσπάθεια αλλά το μυαλό μου (και το βλέμμα μου) ήταν αλλού. Στα εξής δυο: στην τούρτα απο τη Μέλισσα (γι αυτό η παράκαμψη απο Περιστέρι) και στα βιντεο του Phil Mulloy. Την τούρτα την γνώριζα γι αυτό εξαρχής την χωρίσαμε στα τέσσερα, δεν θα χρειαζόταν να ταλαιπωρούμε την οικοδέσποινα ζητώντας ξανά και ξανά ένα μικρό κομματάκι. Με τον Mulloy όμως, όπως και με τα animation γενικότερα, δεν είχα καμία σχέση. Είχα ενθουσιαστεί με τις ασπρόμαυρες φιγούρες του, με το μακάβριο πολλές φορές τρόπο που χρησιμοποιούσε για να θίξει την υποκρισία της κοινωνίας και τα πολιτικά μηνύματα του σατιρίζοντας τα. Ευχαριστώ την Α. που μου τον γνώρισε και μου χάρισε και τα Extreme Animations του. Βρετανός, σκηνοθέτης αρχικά και animator αργότερα, οι δουλειές του οποίου είναι εδώ και παρακάτω ένα απο τα πρώτα του φιλμάκια που τον έκαναν γνωστό, με τη μουσική του Alexander Balanescu.
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 03, 2010
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 02, 2010
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 01, 2010
Τρίτη, Αυγούστου 31, 2010
Κυριακή, Αυγούστου 22, 2010
Τετάρτη, Αυγούστου 11, 2010
Looking for Othello
The visitor/actor enters the illuminated and immaculate space, slowly releasing disarticulated waves and flux of objects, sounds and « abandonned » melodies. The visitor/actor moves around, takes possession of space and time. He begins step by step to experiment with the pounding visual and audible waves, to arrange and compose, constantly relocating this chaotic choregraphy of objects and noises into a new rythmic, spatial and temporary score through his actual presence and own choice of movements.

Modulation Corridor is a space where video sequences are showing different packing materials and objects, all issued from our environment. These animated sequences appear in form of « choregraphed » visual and acoustic loops. Their fluid and floating aspect underlines the emptiness of sense and necessity of the acting objects as they are competely removed from their original functionality and particularly from the sounds they are originally associated with. The Sounds emerge from the lowest possible amplitude, silence, and build on amplifying very soft sounds coming from the object itself or its environment. You perceive a microscopic approach of the inside of a sound surface, enlarging the single elements of a complex texture with the possibility of separating them from each other and recompose them in a different way, creating melodic and rhythmic motion below the surface of environmetal noises, which we are exposed to in everyday life. The corridor is divided into several fields . Entering them the visitor triggers motion capturing sensors which control start, progression and superimposition of the sequences.

The visitor gets the possibility to appropriate the rythmic and spatial control of the device. The more visitors enter the space, the more sensors are activated, leading into a progressive saturation of pictures and sounds. From emptiness to overload, from a feeling of lack up to a sensation of excessive demand this space offers an infinitive amount of perceptive variations depending on the number of visitors and their moving around in the space. Very soon the visitor face the borderline between necessity and fascination, entertainment and disgust.

The notion of« regulation » is the core of the device, generating the confrontation between individual perception and collective implication in a limited space. This device leads us to a reflexion on many of our own behaviours : our capacity to control and withstand an environment, the definition of this environment itself and its limits and finally our responsability of our choices towards the increasing emancipation and alienation generated by this environment.

Μια τεράστια δεξαμενή με μαύρο νερό, free jazz, οι ηθοποιοί στα λευκά, Λας Βέγκας, ο Οθέλλος με φούμο (?), ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ σκηνικά και βίντεο και το θερμότατο χειροκρότημα στον -ανεξάντλητα ευρηματικό- σκηνοθέτη και καλλιτεχνικό δ/ντη της Βερολινέζικης Schaubühne το Σάββατο στην Επίδαυρο, με έκαναν να ενδιαφερθώ λίγο περισσότερο για την παράσταση και δη τα "τεχνικά" της μέρη και βρήκα τα παραπάνω. Δύο τακτικοί συνεργάτες του Ostermeier, ο Γάλλος Sebastien Dupouey που εφτιαξε τα βιντεο και ο Γερμανός Nils Ostendorf που έγραψε τη μουσική, συνεργάστηκαν πέρσι για την εγκατάσταση The Modulation Corridor (στα Αγγλικά καταλαβαίνεις καλύτερα πώς "λειτουργεί"), που δεν γνωρίζω αν έχει παρουσιαστεί πουθενά, αλλά στο βίντεο φαίνεται, αν μη τι άλλο εντυπωσιακή.
Πέμπτη, Αυγούστου 05, 2010
Who killed Amanda Palmer
Κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα ανάμεσα στις θεατρικές παραστάσεις, στους Dresden Dolls τους Evelyn Evelyn και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, η Amanda -fucking- Palmer πιάνει στα χέρια της το ukulele και διασκευάζει...Radiohead. Και δεν έχω να πω τίποτα γι αυτό, μ'αρέσει και η Amanda με το όργανό της, μ'αρέσουν και οι Radiohead. Είναι καλοκαίρι! και όπως λέει κι ο Isaac, με το ukulele ακούγονται όλα χαρούμενα.
Σάββατο, Ιουλίου 31, 2010
Meret Becker
Καλοκαίρι του 2001 προς το τέλος νομίζω, λογικά υπηρετούσα περήφανος τη θητεία μου. Γρήγορο ιντερνετ δεν υπήρχε τότε, μόνο στο πεντάγωνο. Ένα απόγευμα στο Goethe Institut στη δανειστική βιβλιοθήκη ψάχνουμε διάφορα. Εγω βρίσκω ένα ράφι γεμάτο με Γερμανικά cd, ανακατεύω, δεν ξέρω τίποτα. Βρίσκω Neubauten, το παίρνω. Δικαιούμαι να πάρω άλλο ένα. Διαλέγω αυτό με το ωραιότερο χαρτινο εξώφυλλο που είχα δει. Για τις επόμενες 2 εβδομάδες το άκουγα κάθε βράδυ, το Fragiles. Μικρές ιστοριούλες, παραμύθια, ηλεκτρονικοί -εύθραστοι- ήχοι και ψίθυροι, γκλοκενσπιλ, ακορντεον, θόρυβοι, θεατρικότητα, μελό, καμπαρέ, παιδικές φωνές, τις άκουγα μέσα στον ύπνο μου αργότερα. uncategorized. avant garde. Η έτσι το αντιλαμβανόμουν εγώ. Με αυτό το καταπληκτικό artwork.


Ψάχνοντας λίγο παραπάνω για την κυρία που τραγουδούσε, διαπίστωσα ότι μόνο τυχαίο δεν ήταν που ανάμεσα σε 100 περίπου cd, διάλεξα αυτήν, μαζί με τους Νeubauten να δανειστώ.
Η frau Becker είναι ηθοποιός, πρωτίστως. Δεν την έχω δει, άποψη δεν έχω. Ηθοποιοί γονείς, μικροί ρόλοι σε θεατρικές παραστάσεις, λίγο τηλεόραση και μετά μουσική. Τραγουδίστρια στο Stella Marris -των ανωτέρω- παντρεύεται τον Alexander Hacke ο οποίος της κάνει την παραγωγή και συμμετέχει στους δίσκους της. Βραβεύεται για κάποιους ρόλους της, περιοδεύει με τη Nina Hagen και φτιάχνει μουσική για ταινίες. Το 2002 χωρίζει με τον Hacke (τι περίεργο) και έκτοτε συμμετέχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές στη Γερμανία, κάνει θέατρο και κινηματογράφο. Έχει να βγάλει χρόνια νέο δίσκο αλλά πολλά "φρέσκα" ονόματα μου τη θυμίζουν. Φαντάζομαι ότι τα κωλόπαιδα της weird σκηνής όλο και κάποιον καλό λόγο θα έχουν γι' αυτήν. Kleiner Zirkus...
Τρίτη, Ιουλίου 27, 2010
Κάθομαι εδώ και καπνίζω
Εδώ και αρκετό καιρό συμβαίνει το εξής: Ανοίγω το μπλογκ, πατάω νέα ανάρτηση, γράφω μια σειρά. Περιμένω. Γράφω άλλες 2 σειρές, ξαναπεριμένω. Αρχίζω και σβήνω λέξεις, παρενθέσεις, επίθετα κόβονται, θέλω να είναι όλα πιο λιτά. Δεν γίνεται, σβήνω τα πάντα. Άλλες φορές γράφω 2-3 λέξεις και τα παρατάω εκεί. Στο ψυγείο. Απο την άλλη είναι η ζέστη, το καλοκαίρι και όλες αυτές οι δικαιολογίες. Δεν έχω ζέστη στο σπίτι εδώ κι ένα χρόνο. Δεν είναι ακριβώς ότι βαριέμαι, μαλλον κουράζομαι μπροστά στην οθόνη όλη μέρα. Σκέφτομαι ότι αυτό ήταν, πρέπει να ανατινάξω αυτό το μπλογκ. Να εξαφανιστεί μια νύχτα. Ο κύριος onelittleastronaut (littleidiot κ.α στο παρελθόν) μεγάλωσε, τέρμα. Αλλά σκέφτομαι να το παιδέψω λίγο, ας το κάνω λίγο πιο μελοδραματικό (όπως τείνω να κάνω και τα περισσότερα στη ζωή μου). Θυμάμαι την ατάκα μιας πρώην φίλης μου, έλα μη γίνεσαι τόσο μελοδραματικός τώρα. Οk θα το σκεφτώ λίγο ακόμα. Διάβαζα μια έρευνα που υποστήριζε ότι τα blogs έχουν πέραση στους 30+ και ότι οι πιτσιρικάδες δεν τους δίνουν καμία σημασία, προτιμούν το microblogging -βλεπε twitter- και το facebook. Βαριέμαι, δεν έχω τίποτα απ'τα δυο. Κάθομαι εδώ και καπνίζω, θυμάμαι την ατάκα απο τον Χαμένο του Νικολαϊδη, την θυμάμαι γιατί είναι η ταινία που έχω δει περισσότερες απο κάθε άλλη. Για πολλούς λόγους. Αυτή και το Hi Fidelity, για περισσότερο προφανείς λόγους. Κάθομαι εδώ και καπνίζω πασαλειμένος με αλοιφές. Μετά απο μερικές μέρες στην παραλία, εγκαύματα, ξεκούραση, ενδοσκόπηση βέβαια, γκουρμέ τσιμπούσια στο πουθενά, κονσέρβες και παξιμάδια, ανάλογες μουσικές, τσίπουρα και τα λοιπά, βραδινά (ή βραδυνά, νομίζω και τα δυο είναι σωστά) μπάνια, τσίκνα απο τους διπλανούς, βουνά ανέβα-κατέβα, ύπαιθρος. Αυτό έλεγα στον Χ. όταν σταματήσαμε για να δούμε ένα φαράγγι απο ψηλά, ότι είναι κρίμα, είναι κρίμα που έχουμε εμείς αυτή τη χώρα και όχι κάποιοι Σκανδιναβοί π.χ, αυτοί θα την πρόσεχαν θα ήταν ανάμεσα στα 3-4 μέρη που θα ήθελαν όλοι, μα ολοι να βρεθούν (και να ζήσουν). Αντίθετα, στην παραλία συζητούσαμε πως και που θα μπορούσουμε να πάμε, να εξαφανιστούμε σε μια νύχτα, να την ανατινάξουμε. Ελληνικό καλοκαίρι-τα καλύτερα και τα χειρότερα.

Φιλενάδες στέκονται στο bbq. Ανεφοδιασμός στην επιστροφή, εξοχικό-Αγ.Στέφανος.
Παρασκευή, Ιουλίου 16, 2010
Το Τελευταίο (Μας) Καλοκαίρι
Το τελευταίο μας καλοκαίρι είναι ένα απο τα hit του δίσκου, το βίντεο του οποίου όμως δεν "ακούγεται", μ'αρέσει όμως ως τίτλος. Τις τελευταίες μέρες έχω κολλήσει με τους Κόρε Ύδρο. Όταν λέω έχω κολλήσει εννοώ ότι ακούω το δίσκο τους περισσότερο απ'οτι ακούω όλα τα υπόλοιπα που "πρέπει" να ακούσω μέσα στην ημέρα (ψυχαναγκαστικά). Και συνήθως τους ακούω στο δρόμο. Ο σουρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο απο έναν χαρισματικό -λέω εγώ- τραγουδιστή και ένα -πραγματικά- ξεχωριστό γκρουπ που δεν έχει καμία σχέση με την αγγλόφωνη indie μαλακία που κυκλοφορεί στην Αθήνα.
Σε μια συζήτηση τις προάλλες -με μουσικούς παράγοντες- έλεγα τα ίδια ακριβώς και ότι το μόνο live που μετάνιωσα που δεν πήγα φέτος ήταν το δικό τους στο Gagarin, μαζί με τους Electric Litany. Καλά να πάθεις, είπαν...
Τετάρτη, Ιουλίου 07, 2010
The Time & Space machine
Πολυπράγμων και λίγο weird στην όψη, παραγωγός-dj-δημοσιογράφος-συλλέκτης ψυχεδελικών ήχων απο την εφηβεία του, κινείται με μεγάλη ευκολία ανάμεσα στο acid, το balearic, το psych αλλά και το νέας κοπής electro, "πειράζοντας" τους πάντες. O Richard Norris έχει ρεμιξάρει απο Franz Ferdinand και Simian Mobile Disco (υπο το όνομα Beyond the wizard's sleeve μαζί με τον Erol Alkan) μέχρι Brian Eno και Yello (ως The Grid μαζί με τον Dave Ball των Soft Cell). Το νέο του project λέγεται The time and space machine και το Mushroom family παραπάνω συγκεντρώνει τα εξής χαρακτηριστικά: είναι καλοκαιρινό, είναι μέσα στα 2-3 καλύτερα του δισκου, σε παίρνει να το παίξεις παντού και μπορεί να λειτουργήσει άψογα ως γέφυρα για να αλλάξεις μουσικό ύφος, είναι το soundtrack του Best Uk music video "Hope", του Mike London, όπως ψηφίστηκε στο φετινό London Independent Film Festival (trivia).
Τρίτη, Ιουνίου 29, 2010
Τετάρτη, Ιουνίου 23, 2010
Διακοπές στην πραγματικότητα
Να μπορόυσες να χαθείς,
έστω για λίγο,
στα ερείπια του χρόνου,
(όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας),
να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι,
το σταθερό, αμετάβλητο κέντρο σου,
να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό
να δεις ένα αστέρι που πέφτει...
Νά το! Κοίτα!
Ποιό? Που?
Χάρης Βλαβιανός-Διακοπές στην πραγματικότητα, εκδόσεις Πατάκη
έστω για λίγο,
στα ερείπια του χρόνου,
(όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας),
να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι,
το σταθερό, αμετάβλητο κέντρο σου,
να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό
να δεις ένα αστέρι που πέφτει...
Νά το! Κοίτα!
Ποιό? Που?
Χάρης Βλαβιανός-Διακοπές στην πραγματικότητα, εκδόσεις Πατάκη
Τετάρτη, Ιουνίου 16, 2010
take-air
Αθήνα-40c-βρωμιά-κατεστραμένα λουλούδια-χαμένοι τουρίστες- κωλοπερίστερα στο μπαλκόνι, δείχνουν να υποφέρουν-μετανάστες στη μέση του δρόμου-κλειστές μπαλκονόπορτες-ιδρωμένες μπλούζες-έρημοι δρόμοι-πονοκέφαλος-απαισιοδοξία-μερικά χαμόγελα κάπου, σου υπενθυμίζουν ότι η πραγματικότητα μπορεί να διαφέρει απο παρέα σε παρέα η απο δρόμο σε δρόμο-θυμωμένοι άνθρωποι φωνάζουν στον ακάλυπτο-ο θόρυβος των κλιματιστικών τη νύχτα-η μυρωδιά του τσιγάρου σε σφραγισμένα δωμάτια-γυμνά σώματα μέσα απο το απέναντι τζάμι-μυαλά τσουρουφλισμένα-επανάλειψη-μπερδεμένες ασυνάρτητες σκέψεις-1946, ντετεκτιβ Μάρλοου, κομψές γυναίκες, κοφτερές ατάκες, θερινό σινεμά με ανάκατες τις μυρωδιές τηγανιού και ακριβών γυναικείων αρωμάτων-ο μεγάλος ύπνος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)







