±±±±±

Είναι Κυριακή, βρέχει, βλέπω/ακούω σε full screen τον Ólafur Arnalds. Ισλανδία, μέταλ μπάντες, περιοδεία με Sigur ros, neo-classical, ασπρόμαυρο, sold out στο Λονδίνο, πιτσιρικάς. Αλλά τον εκτιμάς για την τέχνη του όχι για το βιογραφικό του. Θα μπορούσα να δηλώσω ευτυχής, αν δε μισούσα τις απόκριες.

Strella

Την Στρέλλα την άφηνα πάντα για αργότερα. Απο την περσινή Berlinale που εκ των πραγμάτων δεν προλαβα να την δω, εώς και την κανονική της διανομή εδώ στην Αθήνα με τις όποιες θετικές η αρνητικές κριτικές έφερε μαζί της, περίμενα να κοπάσει ο θόρυβος, το trend και ο ενθουσιασμός, το ίδιο και με τον Κυνόδοντα που δεν έχω δει ακόμα. 4 άτομα όλα κι όλα στην απογευματινή προβολή παλιακού κινηματογράφου, είδαμε μια απο τις πιο ιδιαίτερες ταινίες που μπορώ να θυμηθώ. Χωρίς να κάνω τον διαχωρισμό ξενόγλωσση η ελληνική γιατί αφενός δεν μου έρχεται στο μυαλό κάποια άλλη, ελληνική, αφετέρου γιατί είναι μια απο τις λίγες (αν και τον τελευταίο καιρό συμβαίνει συχνότερα σε άλλες τέχνες) φορές που σε καμία περίπτωση δεν σκέφτεσαι ότι -εντάξει, για ελληνική καλή είναι. Λίγες μέρες πριν είδα την Εκδίκηση της Κάταλιν Βάργκα (πέρασε και αυτή και τιμήθηκε απο την περσινή Berlinale), και ο Ελληνοβρετανός σκηνοθέτης της, Peter Strickland , μας έλεγε πόσο καλές εντυπώσεις έχει αφήσει η Στρέλλα στο εξωτερικο και ρωτούσε τι άλλο είχε κάνει πριν ο Κούτρας.

Πέρα απο την τολμηρή της θεματολογία, που ναι μεν ίσως δεν είναι πρωτεύον λόγος για να δεις μια ταινία (για μένα είναι), "αποζημιώνεσαι" σε όλους τους υπόλοιπους τομείς που μπορούν να κάνουν μια δουλειά σημαντικη η μη. Αφήγηση, χαρακτήρες, δραματουργία, κινηματογράφηση, ηθοποιία. Και στιγμές... Ίσως αυτό είναι τελικά, ένα σύνολο απο μικρές -συγκινητικές εως πολύ σκληρές για τον ανθρώπινο νου- στιγμές. Και μια ταινία -κατά τον Δ.- που πολύ θα ήθελε αλλά δεν θα τολμούσε ποτέ να κάνει ο Αλμοδοβαρ. Ντικ ρε...

Notes

Κάθε χρόνο την ίδια περίοδο πάντα -δηλαδή στο τέλος του Γενάρη, αρκετά καθυστερημένα- θυμάμαι ότι πρέπει να αλλάξω τα φύλλα στην ατζέντα μου/filofax whatever και πάντα έχω πρόβλημα γιατί υπάρχουν εκεί σημειώσεις σημαντικές η ασήμαντες που θα ήθελα να υπάρχουν και στη νέα χρονιά, αλλά ποιος κάθεται τώρα να περνάει μουτζούρες που αφορούν κάποια γενέθλια η συνταγές μαγειρικής η οτιδήποτε μπλαμπλαμπλα στα καινούρια φύλλα και πολλές φορές ημερομηνιακά?

Κάθε φορά σκίζω φύλλα, άλλα προσπαθώ να τα κολλήσω τσαπατσούλικα, άλλα μένουν στην άκρη του γραφείου μέχρι τη δέκατη φορά που θα τα ρίξω κάτω και θα τα ξαναμαζέψω και απο'κει κατευθείαν στα σκουπίδια. Δεν ξέρω σε πόσους συμβαίνει αυτό -όχι μόνο με τα χαρτιά, γενικά- εμένα παρα πολύ συχνά, μάλλον αυτός είναι ο κανόνας, δυσκολεύομαι πάρα πολύ σε ότι αφορά την οργάνωση και την αρχειοθέτηση. Επιλεκτικά η όχι, συνειδητα η μη δεν ξέρω την απάντηση. π.χ είμαι ψυχαναγκαστικός σε κάποια πράγματα, τα ποτήρια μου είναι πάντα άριστα τακτοποιημένα με ακρίβεια χιλιοστού μέσα στο ντουλάπι, το κερί είναι σε συγκεκριμένη θέση ακουμπισμένο πάνω στο τραπέζι και δεν μ'αρέσει καθόλου όταν κάποιος το κουνάει απο'κει για να ακουμπήσει π.χ το ποτήρι του. Θήκες κενές και γεμάτες με cd/dvd είναι σε στοίβες απλωμένες στην είσοδο του σπιτιού μου περιμένοντας την άριστη αρχειοθέτηση. Λογικό ακούγεται, αλλά υπάρχουν εκεί πάνω απο ένα χρόνο, απο τότε σχεδόν που μετακόμισα και η μόνη αλλαγή στη ρουτίνα τους είναι αυτή της θερμοκρασίας αφού βρίσκονται δίπλα στο καλοριφερ. Τρέμω στη σκέψη ότι κάποια στιγμή πρέπει να τα ανοίξω να δω αν έχουν στραβώσει και να τα βάλω σε τάξη. Είναι όπως με το τρέξιμο που θέλουν όλοι να πάνε το σ/κ.

Σχετικά με τις ατζέντες πάλι, κόψε-ράψε με τις σημειώσεις δεν τα κατάφερνα και ιδιαίτερα έτσι σταμάτησα πέρσι να γράφω, παρα μόνο τα πιο βασικά όπως ψώνια και πράγματα για την βαλίτσα πριν απο κάθε ταξίδι, έχοντας την εντύπωση ότι αν κάτι είναι πραγματικά σημαντικό τότε μπορείς να το θυμηθείς! Δεν ξέρω πραγματικά σε τι φάση βρισκόμουν τότε που μου ήρθε αυτή η αναλαμπή, αλλά σίγουρα δεν ήταν και η πιο έξυπνη σκέψη που έχω κάνει ως τώρα. Η μνήμη μου ήταν και παραμένει ασθενής. Φέτος πέταξα και αυτή που είχα με τα ανταλακτικά και τις τρύπες, πήρα ένα moleskine και αποφάσισα να σημειώνω εκεί τα πάντα. Έχω σημειώσει ήδη μια συνταγή μαγειρικής που σήμερα ήταν η δεύτερη αποτυχημένη (πάντως σίγουρα πιο επιτυχημένη απο την πρώτη) προσπάθεια για να την φτιάξω. Επίσης έχω βάλει "υπενθυμίσεις" σε μια ημέρα κάθε εβδομάδας του χρόνου για να ολοκληρώσω επιτέλους ένα άλλο πολύ φιλόδοξο σχέδιο που έιχα πριν καναδυο χρόνια, να περάσω τον τηλεφωνικό κατάλογο του κινητού στο χαρτί. Είχα μείνει στο Δ...

Γκρι

Έμεινα ένα χρόνο σχεδόν χωρίς τηλεόραση. Δεν με ενδιέφερε καθόλου, όταν μετακόμισα άλλωστε δεν είχα και πολύ ελεύθερο χρόνο, προσπαθούσα να τακτοποιήσω τα μηχανήματα και τα δισκάκια, να φτιάξω το σπίτι, να βρω τρόπους να μην πηδάει η γάτα στο διπλανό μπαλκόνι, λίγο αργότερα ξανάρχισαν και τα ταξίδια. Έπινα περισσότερο τότε, κάθε βράδυ έβγαινα, οπότε για τις ειδήσεις βολευόμουν με τον υπολογιστή το ίδιο και για τις ταινίες. Όταν τελικά ο καναπές μπήκε σε τέτοια θέση που δεν είχε καλή οπτική επαφή με την οθόνη άρχισα να το σκέφτομαι. Τότε ο Χ. πήρε μια καινούρια επίπεδη με αποκωδικοποιητή και άλλα έξτρα και πήρα την ίδια. Απο τότε έχω αθετήσει πολλές φορές την υποσχεσή μου, να την ανοίγω δηλαδή μόνο για ταινίες και ειδήσεις και έχω περάσει άπειρα βράδια κοιτώντας την οθόνη σαν ηλίθιος χωρίς στην πραγματικότητα να βλέπω τίποτα. Απο μία άποψη αυτό δεν ήταν και τόσο άσχημο γιατί αυτές τις ώρες ηρεμούσα λίγο και σκεφτόμουν. Πριν απ'αυτό πήγαινα συνέχεια πάνω κάτω έχοντας τη μουσική να παίζει σαν χαλί τις περισσότερες φορές. Όχι ότι δεν κόλλαγα και ώρες με μαλακίες, αντιθέτως, έχω παρακολουθήσει πρωινάδια, μεσημεριανά, τηλεπαράθυρα κλπ. Εκπομπές και ταινίες που ήθελα πάντα τις ξεχνούσα. Σκέφτομαι τους δικούς μου που η τηλεόραση γι αυτούς είναι η μόνη πηγή ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Έχουμε κάνει άπειρους καυγάδες γι αυτή. Αν ημουν καλύτερα οικονομικά θα ήθελα να τους πάρω μια καινούρια σουπερ ουάου επίπεδη σαν τη δική μου. Ναι, δεν θα τους έκανε τη ζωή καλύτερη αλλά θα τους χαροποιούσε φαντάζομαι. Λεφτά δεν έχω οπότε το ξεχνάω. Τον τελευταίο καιρό βλέπω μανιωδώς Dexter. Κατέβάσα και τους 4 κύκλους και βλέπω 2 επεισόδια τη μέρα. Δεν μπορούσα ποτέ να παρακολουθήσω σειρές, βαριομουν. Ο Dexter όμως είναι γαμώ (ωραία λέξη). Ο καιρός επίσης είναι γαμώ. Τώρα που επιτέλους κρύωσε. Πριν λίγες μέρες ανέβαινα με το τρένο στην Κηφισιά, τα τζάμια είχαν θολώσει, κάθε τόσο τα καθάριζα για να μπορώ να βλέπω έξω τη βροχή και τον κόσμο κουκουλωμένο. Είχα πολύ καιρό να βγω εκτός κέντρου και κοίταζα σα χαζός τις περιοχές που αφήναμε πίσω. Μου φάνηκαν ωραιότερες αυτή τη φορά. Κάθε τόσο μας ενημέρωναν να προσέχουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα. Στο μετρό δεν υπάρχει αυτό αν θυμάμαι καλά, επίσης υπάρχει διαφορά στον κόσμο που χρησιμοποιεί τα δύο μέσα. Στον ηλεκτρικο μπαίνουν οι πάντες, στο μετρό όμως δύσκολα συναντάς ανθρώπους με εργαλεία η "στολές εργασίας". Βγαίνοντας η θερμοκρασία ήταν σαφώς χαμηλότερη, εγώ πιο χαρούμενος, φυσούσε και άρχισε ένα ψιλόβροχο -εγώ έγινα μούσκεμα- μετά σταμάτησε, όλα ήταν γκρι παγωμένα, θα ήθελα να το ονομάσω "χιονιά" αλλά δεν ήταν έτσι. Αργότερα σε ένα σπίτι με αναμένο τζάκι διπλα στο mall, τρώγαμε λουκάνικα και τους έλεγα για το προηγούμενο βράδυ μου, που ξεκίνησε με Λ.Βογιατζή συνεχίστηκε με ποτά στο φουαγέ ενός άλλου θεάτρου, μετά σε μπαρ-νησί στο Κολωνάκι και στο τέλος σε ένα japanese party στα Εξάρχεια. Πλουραλισμός. Αυτό σκεφτόμουν και στο δρόμο της επιστροφής, ότι συμβαίνουν τόσα πράγματα στην Αθήνα που οι περισσότεροι κάτοικοι της δεν υποψιάζονται καν. Πόσο μάλλον οι τουρίστες της. Σε κάποια φάση ενθουσιάστηκα με την ιδέα ενός νέου μπλογκ με πληροφορίες για την πόλη όπως την γνωρίζω εγώ, σαν όλα αυτά τα πράγματα που θα ήθελα να βρίσκω κάθε φορά που πηγαίνω στο εξωτερικό. Απο τη ιδέα όμως μέχρι την υλοποίηση ο δρόμος είναι μακρύς, ειδικά για κάποιον τόσο αναβλητικό όσο εγώ, but this is another story. Χθες βρήκα και αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο-nella fantasia.

Tomorrow, in a year

Αφού απέφυγα τη βόμβα και τα μπλόκα της αστυνομίας γύρω απο το Σύνταγμα, καθυστερημένα όπως πάντα, έφτασα στο Παλλάς με μεγάλη περιέργεια για να δω αυτήν την electro-opera όπου αν δεν υπήρχαν οι κράχτες Knife που έγραψαν τη μουσική, ακόμα λιγότεροι απο όσους είδα θα το έπαιρναν χαμπάρι. Ναι, στο βίντεο φαίνεται πολύ εντυπωσιακό και ουάου-πρωτοπορία αλλά αμφιβάλλω αν καποιος έφυγε ένθουσιαμένος απο την αίθουσα. Όχι οτι η παράσταση δεν άξιζε, απλά όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στην τέχνη, το hype που δημιουργείται πριν, δεν ξέρω αν τελικά λειτουργεί υπέρ η κατά της εκάστοτε δουλειάς. Προσδοκιών κατώτερο το έργο είναι η δική μου άποψη, αφού το κείμενο ήταν τελείως "άκυρο" μέσα στην παράσταση, ένα μεγάλο μέρος της μουσικής των Knife εξαντλήθηκε σε φτηνά εφέ και κάποιες εξυπνακίστικες ιδέες εντυπωσιασμού, κινησιολογικά -τουλάχιστον- οι ηθοποιοί/χορευτές δεν είχαν να επιδείξουν κάτι, το οποίο δεν θα σε άφηνε να στρέψεις αλλού την προσοχή σου η τουλάχιστον κάτι για το οποίο θα σε έκανε να πεις μια κουβέντα στα ποτά αργότερα. Κι όμως, όλα αυτά δεν κάνουν την παράσταση κακή η μη ενδιαφέρουσα. Ιδιαίτερα μετά την αλλαγή του σκηνικού περίπου στη μέση, το έργο έμοιαζε να μεταλλάχθηκε πραγματικά. Οι φωτισμοί έμοιαζαν πολύ έξυπνα μελετημένοι και τα σκηνικά ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακά. Σαν παραγωγή δηλαδή ήταν πολύ καλοστημένη, αυτό που δεν υπήρχε ήταν το συναίσθημα. Απο την άλλη, στα λεγόμενα "πειραματικά" η "πρωτοποριακά" έργα, ο σκοπός/στόχος, δεν είναι απαραίτητα να δημιουργήσουν ντε και καλά κάποιο "συναίσθημα", συγκίνηση, χαρά, εκνευρισμό, εντυπωσιασμό κ.ο.κ αλλά να εξερευνούν, να προτείνουν, να ανοίγουν συνεχώς νέους δρόμους, να είναι ριζοσπαστικά. Νομίζω. Αυτό που μου έμεινε σίγουρα απο τον Δαρβίνο των Δανών Hotel pro Forma είναι ο σχεδιασμός της παράστασης, η παραγωγή, το εικαστικό μέρος. Ζηλευτά, ειδικα για την φτωχή Ελληνική πραγματικότητα.

hallelujah

Θυμάμαι τον ενθουσιασμό που μου είχαν προκαλέσει οι John&Jehn την προηγούμενη χρονιά. Είχαν κυκλοφορήσει δίσκο προς το τέλος του 08, εγώ τον πρωτάκουσα αρχές του 09 και απο τότε και για τους επόμενους 2-3 μήνες νομίζω, έπαιρνα πολύ μεγάλη ευχαρίστηση όταν το μοίραζα απο' δω κι απο' κει. Κάτι ανάλογο μάλλον μου συμβαίνει και τώρα, περίπου ένα χρόνο μετά με τον Atlas Sound. Μόνο που εδώ είναι βαθύτερο. Τον ζηλεψα, απο τότε που έμαθα την ηλικία του. Γιατί, παρακολουθώντας την πορεία του με τους πολύπαθους Deerhunter, έχοντας τουλάχιστον δύο πολύ καλούς δίσκους αλλά και έναν -για μένα- εξαιρετικό, το Microcastle του 2008, ο Bradford Cox κυκλοφορεί πέρσι στην 4AD μόνος του πια ως Atlas Sound, το Let the Blind Lead Those Who Can See but Cannot Feel, κάνοντας ακόμα σαφέστερη την στροφή του σε έναν περισσότερο ηλεκτρονικό ήχο, γράφοντας στίχους σαν: chokes me until i'm dead, there are places in my head that i could never conquer, river so clear and blue, i am in love with you, river's bottom dark and blue, why do i love you? you'll drown me, you'll drown me, συμμετέχοντας σε άλλα, διαφορετικά μεταξύ τους προτζεκτ, αλλά και λαμβάνοντας διθυραμβικές κριτικές σχεδόν σε όλο το έργο του... ο Cox είναι μόλις 27. Λίγο πριν το τέλος της χρονιάς ο Atlas Sound κυκλοφόρησε το Logos. Κι αυτό ήταν μεγάλο χτύπημα. Τον ζήλεψα τον Cox. Γιατί μπορεί και συνδυάζει άψογα (!), την pop φόρμα με αυτόν τον ψυχεδελικό ambient ήχο που λατρεύω. Γιατί συνεργάζεται με τον Panda Bear και τη Laetitia των Stereolab. Γιατί είναι μικρότερος μου. Γιατί έγραψε το Quick Canal (παρακάτω) που με έκανε ίσως να θέλω να αρχίσω να "ξαναδιαβάζω" τη μουσική όπως παλαιότερα. Γιατί όπου το έδωσα παίζει στο repeat. Γιατί το Quick Canal είναι ο νέος "ύμνος" που για καιρό έψαχνα. Γιατί είναι το τραγούδι που όταν το ακούς (δυνατά) πλημμυρίζεις συναισθήματα και αυθόρμητα, θες να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο. Απο ευτυχία! Κι αυτό δεν του έτυχε.

i wanted to live the life of a prince

because I thought saints were born saints

so indeed we didn't stand a chance

insalubrious offshoots of nature

with heart and mind of our own

all the daughters all the sons

taking centuries to unearth the creature

heralding a stage

where consciousness is higher

taken through a costly process

of success and failure

i thought saints were born saints

i looked in the dirt

and found wisdom is learnt

through a costly process

of success and failure

Στον ουρανό του τίποτα, με ελάχιστα

Τα δέντρα ζήλευα που όσο ζουν


ανανεώνουν τη νιότη τους
με φύλλα


φύλλα προσωρινά αιώνια


ερωτευμένα με τη βροχή.


Και τα αειθαλή


με τη σταθερή ωριμότητά τους


ίσως να μη γνώρισαν ποτέ


κάτι που να τρέμουν μη το χάσουν...

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ-Εκδόσεις Καστανιώτη

2010 με

λιγότερο κυνισμό

ειλικρίνεια

περισσότερο δημιουργικό ελεύθερο χρόνο

καθαρότητα

αγάπη

σεβασμό

αγκαλιές χωρίς φόβο

λιγότερο άγχος για...καριέρα

S H A R E

Στο ντιβάνι

Αυτό είναι ένα καταπληκτικό ταινιάκι που ξεκινάει με τον ήρωα στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή να μιλαει για την "μετεωριτοφοβία" του. Ανταλλάσαμε απόψεις (και αρχεία) πριν μερικές μέρες με τον Φ. γι αυτό το είδος των γυναικών που συγκινείται ακόμα, με ωραίες μουσικές και ταινίες. Αυτό σημαίνει ότι και οι δύο -λίγο πριν τα Χριστούγεννα- είχαμε πολύ δουλειά στο γραφείο... Εγώ του έστειλα τους Detektivbyran (το Nattopet που παίζει δεξιά ήταν για πολύ καιρό το ξυπνητήρι μου) και αυτός το πολυβραβευμένο αυτό animation που είναι ότι πιο όμορφο έχω δει τελευταία. Τα Χριστούγεννα θα έρθουν ποτε ?

Κέφια

Απο χθες τραγουδάω συνέχεια (σπάνιο για μένα) το My funny valentine και σφυρίζω το Mack the knife. Πολυδιασκευασμένα και τα δύο, ψάχνω την καλύτερη εκτέλεση στο youtube κολλάω με τις ώρες. Παρόλο που η Ella Fitzgerald ταιριάζει περισσότερο στα Χριστούγεννα, η φωνή της Sarah Vaughn είναι για μένα ασύγκριτη, βρίσκω τη Julie London, αλλά τελικά διαλεξα το οριτζιναλ. Μια δεκάλεπτη εκτέλεση του Chet Baker σε συναυλία του στο Τόκιο μια χρονιά πριν πεθάνει. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ψάχνω για παλιές τζαζ συλλογές, βρήκα κάποιες σπάνιες -υποτίθεται- ζωντανές ηχογραφήσεις του Louis Armstrong και θυμήθηκα ότι πιο παλιά, όταν τύχαινε να παίξω κάτι "δικό του", διάλεγα συνέχεια το Mack the knife. Αργότερα έμαθα ότι το έγραψε ο Kurt Weill.

Τελευταία λόγια

Λίγο καιρό πριν -κατάκοποι όλοι για διαφορετικούς λόγους- τα καταφέραμε και μαζευτήκαμε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Μονμαρτρη για να γιορτάσουμε τα γενέθλια του Γ. Εκλεκτά κρασιά και τυριά επάνω στο τραπέζι, στον καναπέ, στην μοκέτα, όπου μπορούσε να τσιμπήσει ο καθένας, κουβέντες, τσιγάρα, αμηχανία που και που, είμασταν 10 άτομα που δεν γνωριζόμασταν και πολύ καλά μεταξύ μας + 1 Κορεάτισσα όπου κάποιος "έπρεπε" να της μεταφράζει. Αργότερα, αφου είχαμε πιει κι άλλο και έφτασαν και διάφορα καλούδια (επιτέλους), κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα, όχι μόνο να ακούμε την αδιάφορη μουσική που διάλεγαν στο λαπτοπ, αλλά να μας βάλει (δεν μας ρώτησε) και διάφορα "αστεία βιντεάκια" να βλέπουμε. Εμετός. Θυμάμαι ότι δεν έδινα καμια σημασία, προσπαθούσα να βρω δυνάμεις για να σηκωθώ και να πάω για ύπνο, όταν κάποια στιγμή άκουσα λύρα και είδα ότι οι περισσότεροι είχαν μαζευτεί μπροστά στην οθόνη και σχολίαζαν. Η Κορεάτισσα έκανε στην άκρη για να μπορέσω να δώ και συνέχισε να γελάει χωρίς να καταλαβαίνει τι γίνεται, ούτε εγώ. Ρώτησα-έμαθα ότι ο Herzog -που πρόσφατα τιμήθηκε στην Θεσ/νίκη- το 1968, μαθαίνοντας την ιστορία για τη Σπιναλόγκα, γύρισε μια μικρού μήκους ταινία για κάποιον που ήθελε να συνεχίσει να μένει εκεί αφοτου έκλεισε, τελείως μόνος του -τρώγοντας σαύρες όπως αναφέρεται- ώσπου να να πάνε να τον πάρουν με τη βία. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ταινία, αφού με μια -ηθελημένη φαντάζομαι- σουρεαλιστική ματιά αποτυπώνει μια τόσο τραγική ιστορία χωρίς όμως να σου μαυρίζει απαραίτητα και την ψυχή. Οι συνεντεύξεις δε απο τους κατοικους, είναι τόσο αστείες γιατι "ακολουθώντας" τις οδηγίες του σκηνοθέτη, επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια πράγματα για να κρατηθει η καλύτερη λήψη. Αυτός όμως στο τέλος τις χρησιμοποιεί όλες!

Θυμάμαι επίσης ότι αφού είδα το βίντεο προσπάθησα να κρατήσω μια σημείωση σε ένα χαρτάκι για να το ανεβάσω εδώ, το χαρτάκι φυσικά χάθηκε και πάλι καλά που διάβασα μια συνέντευξη του Herzog πρόσφατα και ξαναθυμήθηκα τον τύπο που λέει: Μπορεί να τρώει και σαύρες, βέβαια δεν βρήκαν τίποτε απο τις σαύρες, απολύτως τίποτε...

ΠΥΡ ΤΟΥ ΠΥΡ

Λίγες μέρες αφότου επέστρεψα στα πάτρια και νιώθοντας -ούτως η άλλως- λίγο ξεκομμένος απο την ελληνική πραγματικότητα, αποφάσισα να πέσω με τα μούτρα στον εγχώριο τύπο και να παρακολουθώ με έναν άγριο και ένοχο φανατισμό ότι νέο συμβαίνει (τώρα). Έτσι έμαθα για τον τραγουδιστή με το χαμηλό προφίλ και τα ναρκωτικά, για τη συναυλία της Beyonce, για νέες ομάδες που κάνουν πάρτι στην Αθήνα, μυστικές τοποθεσίες, για την απίστευτα cool Θεσ/νίκη (λόγω φεστιβάλ), επερχόμενα live, reviews απο παλιότερα, νέους γαμάτους χώρους, νέους γαμάτους ανθρώπους, νέα γαμάτα έντυπα και πάει λέγοντας. Α, το πρόγραμμα είχε και τηλεόραση. Ok το ήξερα, αλλά ήθελα να (ξανα)δοκιμάσω. Είναι όπως όταν γνωρίζεις μια γυναίκα και το -συνήθως αλάθητο- ένστικτο σου σε προειδοποιεί ότι, μπα, δεν- ταιριάζετε/σου κάνει/προχωράει/σ'αρεσει πραγματικά κλπ, αλλά εσύ προσπαθείς με το ζόρι να πείσεις τον εαυτό σου να ενθουσιαστεί. Γιατί το έχεις ανάγκη εκείνη τη στιγμή, προφανώς. Έτσι, όλες αυτές τις τεμπέλικες (αλλά όχι και ανέμελες) μέρες, ανάμεσα σε στοίβες απο περιοδικά και εφημερίδες και την τηλεόραση στο mute, μάταια, έψαχνα να βρω κάτι απο όλα αυτά τα νέα γαμάτα πράγματα, να μου τραβήξει το ενδιαφέρον, να "ξαναμπώ στο κλίμα" (λες και το είχα ανάγκη). Μάταια. Γάματα. Μέχρι τη στιγμή που το μάτι μου πέφτει στην αναμένη τηλεόραση και στον με μεγάλα γράμματα τίτλο ΠΥΡ ΤΟΥ ΠΥΡ. Στην αρχή δεν κατάλαβα τίποτα αλλά μετά έδειξε κάτι υπολογιστές και προγράμματα ανταλλαγής αρχείων οπότε δυνάμωσα την ένταση για να καταλάβω. Και κατάλαβα... Το ρεπορταζ αφορούσε την διακίνηση παιδικής πορνογραφίας και ένας αστυνομικός εξηγούσε (με τη δική του ντοπιολαλιά) ότι αυτό γίνεται πια και μέσω των απλών peer to peer προγραμμάτων που κατεβάζουμε μουσική κλπ. Τα τσακάλια-ρεπορτερ όμως προφανώς δεν είχαν ακούσει ποτέ τους τη συγκεκριμένη λέξη και θέλοντας να την μεταφέρουν όσο γίνεται πιο απλά στο μέσο έλληνα την έγραψαν όπως την έγραψαν, προσθέτοντας έτσι και λίγη κινδυνολογία, λίγο πανικό. Γιατί λογοπαίγνιο, δεν τους έχω ικανούς να έκαναν. Η τεχνολογία φταίει για όλα-ήθελαν να περάσουν με αυτήν την πουτ δε κοτ ντάουν αισθητική τους. Το καταραμένο ιντερνετ. Έχει πλάκα, γιατί απο την άλλη, το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον άρθρο που διάβασα έχει να κάνει με αυτήν και την ανάπτυξη της. Και ειδικά για κάποιον σαν εμένα που έχει μια λόξα απο μικρός με το sci-fi και που πιστεύει ακράδαντα ότι τα περισσότερα απο όσα έχουμε δει να συμβαίνουν στις "μελλοντολογικές" ταινίες θα τα δούμε στην πραγματικότητα σύντομα (όχι τόσο όσο πίστευα), έρχεται να επιβεβαιώσει σε μια συνεντευξή του ο επιστήμονας-εφευρέτης-συγγραφέας Ray Kurzweil, στο περιοδικό Vice. Ο τύπος θέλοντας να καταπολεμήσει τις επιθέσεις του χρόνου τρέφεται με ένα κοκτειλ απο 100 βιταμινούχα σκευάσματα, μέταλλα και συμπληρώματα διατροφής, με σκοπό να ζήσει όσο περισσότερο γίνεται για να δει τις προφητείες του να εκπληρώνονται. Αναφέρει μεταξύ άλλων (...) Τελικά θα έχουμε ολοκληρωτική νανοτεχνολογια, που ουσιαστικά είναι η αναδιοργάνωση της ύλης και της ενέργειας σε μοριακό επίπεδο, μέσω διαδικάσιών πληροφορικής. Όταν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, τότε θα μπορώ να σου στέλνω με email μια τοστιέρα ή ένα τοστ ή μια μπλούζα ή ακόμα κι ενα πάνελ ηλιακής ενέργειας ή μια μονάδα γιατην κατασκευή στέγης η μεταφορικών μέσων. αυτά που θεωρούμε τώρα φυσικά προϊόντα θα γίνουν αρχεία πληροφοριών-επισυνάψεις σε email. Ήδη υφίσταται αυτό σε κάποια είδη. Πριν 10 χρόνια αν ήθελα να σου στείλω μια ταινία θα έπρεπε να σου τη στείλω πακέτο με τη Fedex. Τώρα μπορώ να στη στείλω συννημένη σ'ενα email, και το ίδιο ισχύει για ένα αρχείο μουσικής η ακόμα και ένα βιβλίο. αυτά που κάποτε ήταν απτά πράγματα τώτα μεταφέρονται ως αρχεία δεδομένων (...) Not bad. (...) Μέχρι το 2029 θα έχουμε όλα τα μοντέλα και τους προσομοιωτές των περιοχών του εγκεφάλου και βασισμένοι σε αυτά θα χτίσουμε τα πρότυπα του λογισμικού, θα συνδέσουμε δηλαδή τους αλγόριθμους της ανθρώπινης νοημοσύνης. Έτσι οι μηχανές θα έχουν πρόσβαση στους πρωτογενείς κώδικες τους και θα τους μεταποιούν οι ίδιες ώστε να γίνουν ακόμα πιο προσιτές (...) Για την εικονική πραγματικότητα λέει: Μέχρι το 2030 η εικονική πραγματικότητα θα είναι τόσο αληθινή και ελκυστική όσο και η πραγματική πραγματικότητα και όλη η προεργασία θα γίνεται μέσα στο ίδιο μας το νευρικό σύστημα. Δηλαδή, τα νανορομπότ στον εγκεφαλό σου -τα οποία θα φτάνουν εκεί απο τη ροή του αίματος σου χωρίς εγχειρήσεις- θα κλείνουν τα σήματα που έρχονται απο τις πραγματικές αισθήσεις σου και θα τα αντικαθιστούν με σήματα τα οποία θα δέχεται ο εγκεφαλος σου απο το εικονικό περιβάλλον (...) Λέει πάρα πολλά κι ενδιαφέροντα, αλλά και τόσο άγνωστα στον περισσότερο κόσμο, ο Kurzweil, που πραγματικά σε βάζει σε μια διαδικασία να σκεφτείς. Ναι, μπορεί και να τρομάξεις. Αλλά πολύ θα ήθελα τώρα να μπορούσα να μεταφέρω όλο το κείμενο στην οθόνη με κάποιο τρόπο και όχι να κάθομαι να γράφω. Anyway, στην τελευταία ερώτηση του δημοσιογράφου, αν όμως αλλάξουμε αυτό που είμαστε, πώς θα είμαστε ακόμα άνθρωποι? Αυτός απαντάει: Λένε ότι αν ο εγκέφαλος σου είναι 99% μη βιολογικός, τότε δεν είσαι πια άνθρωπος. Αλλά εξαρτάται απο τον ορισμό της λέξης. Κατ'εμε, για παραδειγμα, ο άνθρωπος είναι ακριβώς αυτο- το είδος που αλλάζει αυτό που είναι. Κοίταξε τους σημερινούς ανθρώπους, δεν μείναμε καθηλωμένοι στη γη, ούτε καν στον πλανήτη μας, δεν έχουμε περιοριστεί ποτέ απο τα όρια της βιολογία μας. Το αναμενόμενο όριο ζωής ενός ανθρώπου πριν 1000 χρόνια ήταν 23 χρόνια. Έχουμε αλλάξει με πολλούς τρόπους. Μπορώ να βγαλω μια συσκευή απο την τσέπη μου και πατώντας μερικά πλήκτρανα έχω πρόσβαση σε όλη τη γνώση της ανθρωπότητας. Ποιο άλλο ον το έχει κάνει ποτέ αυτό? Αρα αυτή είναι η φύση του ανθρώπου: να ξεπερνάει τους περιορισμούς του.

Μια φορά κι έναν καιρό

Είδα το ταξίμετρο να γράφει 15 λίρες και τον ταξιτζή να μου επιστρέφει 1,5 πίσω γιατί με πήγε 20 μέτρα παρακάτω. Είδα το μεγαλύτερο traffic που έχω δει ποτέ. Είδα σκιουράκια, αληθινά, με το βελανίδι στο στόμα. Μια κυρία πίσω μου (απο την Αμερική) φώναξε, A Fox! Είδα το χειρότερο ξενοδοχείο που έχω δει και έχω μείνει ever. Είδα τεράστια κίτρινα φύλλα να πέφτουν, την άλλαγή των εποχών. Είδα -ακόμα μια φορά- το Πεθαίνω σαν χώρα και ένα πλήθος Γάλλων να χειροκροτεί. Είδα αφιερώματα σε Bausch, Marin, Cunningham κ.α στο Vidéodanse 2009. Είδα τεράστια ποικιλία απο toys, accessories, whatever, πάμφθηνα. Είδα ένα μπουκάλι νερό να κοστίζει 4 ευρώ και ένα πιάτο λαζάνια 25!! Είδα το πορτοφόλι μου να αδειάζει επίσης πολλές φορές.

Είδα μάτια χαρούμενα και άλλα λυπημένα, μάτια να λάμπουν απο ενθουσιασμό, όμορφα, παιδικά, μάτια κατεβασμένα θλιμένα, μπέρδεμα. Είδα την αστυνομία να μην κάνει άλλη δουλειά απο το να μαζεύει τους μεθυσμένους των πόλεων και να τους βάζει σε ασθενοφόρα, λυπήθηκα. Είδα μια τεράστια συγκέντρωση/γιορτή/happening για τα δικαιώματα των gay, το έτος 2009. Λυπήθηκα δις. Είδα πολλούς άστεγους στους δρόμους, περισσότερους απο την Αθήνα. Είδα τον καταναλωτισμό σε όλο του το μεγαλείο. Είδα το καφέ της Αμελί! Είδα τις πατούσες μου θρυματισμένες απο το πολύ περπάτημα. Είδα ωραία μεγαλόπρεπα κτίρια, απέραντους στυλιζαρισμένους κήπους, ποτάμια, καθαριότητα. Αστική ομορφιά. Είδα τηλεόραση, χάλι, μπορεί η δικη μας να ειναι καλύτερη. Είδα φρικιά στους δρόμους, όχι με σκύλο, αλλά πρώτη φορά με γάτα, με λουρί. Και παιδιά με λουρί επίσης. Είδα αγαπημένα πρόσωπα, αποχαιρέτησα κάποια, γνώρισα καινούρια και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος γι αυτό. Είδα νεαρές να πλέκουν μέσα σε μετρό και λεωφορεία, όπως παλαιότερα θα διάβαζαν. Είναι το πλέξιμο το νέο trend? Μου έκανε εντύπωση.

Είδα τους "λουκανικάνθρωπους" να αλλάζουν βάρδια, νόμιζα ότι ένας καθόταν μέσα στο κρύο όσο αντέξει. Είδα μουσεία, γκαλερί, performances, installations, screenings, shit! Τέχνη γενικότερα. Παντού. Πράσινο. Δεινόσαυρους και αλογατάκια. Είδα το άγχος και τη δίψα του Σαββατόβραδου στα μάτια των ανθρώπων, την επιτηδευμένη διασκεδαση, το πρέπει. Πρέπει μέσα σε 3-4-5 ώρες να χορέψουν, να πιουν και να πηδηχτούν για όλη την εβδομάδα. Για όλο το μήνα. Τρόμος και θλίψη. Το κενό έρχεται την άλλη μέρα, αν είσαι τυχερός και μπορέσεις να πας στο σπίτι σου και δεν ξεμείνεις σε κανα πεζοδρόμιο μισόγυμνος μεσα σε εμετούς. Είδα διάσημους τάφους, Τριφό, Ζολά κλπ, ο τάφος του Μορισον στο ίδιο νεκροταφείο όπως μας έλεγαν, ήταν αστικός μύθος. Είδα το κινητο μου να αναβοσβήνει συχνά απο μηνύματα φίλων. Είδα την καθημερινότητα, αυτό που με ενδιέφερε να δω. Είδα κι ένα σωρό άλλα πράγματα που δεν μπορώ να θυμηθώ, είναι κι αυτή η πάθηση που έχω. Είδα έναν άντρα να πέφτει (που έλεγε κι ο Αγγελάκας), νόμισα ότι ήμουν εγώ, αλλά γρήγορα σηκώθηκε και συνέχισε (ευτυχώς).

Bon Iver

* :- ( :-| :- ) *

Ο Αντίχριστος

Μια εβδομάδα προσπαθώ να πάω, τελικά τα κατάφερα χθες. Στην πρώτη απογευματινή. Κι όμως με "κράτησε" μέχρι αργά που έπεσα για ύπνο, σαν τα ναρκωτικά ένα πράγμα. Σ Ο Κ. Ο Αντιχριστος είναι σπουδαία ταινία (με κάποιες πολύ σκληρές σκηνές) και δεν περιγράφεται με λέξεις, μόνο βιώνεται. Αν είχα κάποιον αγαπημένο -απο τους τελευταίους μεγάλους- σκηνοθέτη αυτός σίγουρα θα ήταν ο Τριερ, όπως αν είχα κάποιο αγαπημένο -απο τα τελευταία μεγάλα- συγκρότημα θα ήταν οι Radiohead (λέμε τώρα...). Γαμώ ε?

Chers amis. Nous sommes Ödland

______________________________________

Όταν το αποφάσισα, ήμουν σίγουρος ότι θα έγραφα ένα μεγάλο κατεβατό την τελευταία μέρα. Σήμερα δηλαδή. Καθώς περνούσαν όμως οι μέρες στο μυαλό μου ερχόταν συνέχεια ο Hugh. Το Μόλις χώρισα/Μόλις παραιτήθηκα που είχε γράψει και μας είχε στείλει τότε το έχω διαβάσει πολλές φορές και έμοιαζε αξεπέραστο. Είχα γράψει ότι ήμουν περήφανος γι αυτόν τότε μπλα μπλα και άλλα συγκινητικά. Τις τελευταίες μέρες αρρώστησα, δεν είχα και δεν έχω δυναμή για τίποτα, ηθικό στον πάτο. Προσπαθώ να μαζέψω χαρτιά, να κλείσω τις τελευταίες εκκρεμότητες, δεν προλαβαίνω το ξέρω, θα πρέπει να έρθω και την επόμενη εβδομάδα για λίγες ώρες. Το γραφείο έχει τα χάλια του, το ίδιο κι εγώ, μόνο που αυτό θα μαζευτεί θα τακτοποιηθεί και σε λίγο θα αστράφτει απο τον επόμενο. Το ίδιο κι εγώ, ελπίζω. Προς το παρόν έχω δέκατα, μάλλον. Η Ι. μου σύστησε το παρακάτω ποίημα του Pablo Neruda. Κλείνω.

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλυστρίσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Είναι γεγονός...

...η ελονοσία δεν επηρεάζει καθόλου την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα. Πρέπει να αισθανόμαστε όχι μόνο υπερηφάνεια αλλά και μια ηθική και πνευματική ανάταση, μετα τα τελευταία απανωτά χαστούκια, έτσι δεν είναι?

Όπως έλεγα και χθες σε μια συζήτηση, το απελπιστικό είναι ότι, οτιδήποτε και να ακούσεις για αυτο το κράτος θα το πιστέψεις. Οποιοδήποτε χείριστο περιστατικό, οποιαδήποτε δυσοίωνη πρόβλεψη, δεν θα μπεις στη διαδικασία να αναρωτηθείς, μπα, λες να είναι έτσι? αποκλείεται, δεν γίνονται αυτά. Θα χαμογελάσεις αμήχανα και θα σκύψεις το κεφάλι. Κι όμως, έχει καταγραφεί πλέον στο dna μας (ναι-ναι το ελληνικό dna το ανώτερο) η ήττα. Γι αυτό ας είμαστε πιο προσεχτικοί την επόμενη φορά που θα αναφέρουμε την Ουγκάντα ως παράδειγμα κατώτερου επιπέδου πολιτισμού και υποαναπτυκτου κράτους γιατί σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φορουμ, σε θέματα κρατικής διαφάνειας εμείς είμαστε στον πάτο. Ναι, μπορούμε να πάμε και πιο κάτω. Βαρέθηκα! Περισσότερος πάτος εδώ.

Αλλά έρχεται ο Γιωργάκης τώρα και θα τ'αλλάξει παλι όλα..

Less than zero

Λιγότερο απο μηδέν. Εκεί έφτασα το Σ/Κ. Ακτιβιστής του καναπέ. Και όταν σηκώθηκα για λίγο απο τον δικό μου, το έκανα για να πάω στον καναπέ ενός φίλου μου. Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω η να ... γελάσω αποκλείεται. Όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι και βλέπεις τον ουρανό να έχει ένα γκρι-πορτοκαλί χρώμα (που είναι αυτο το πορτοκαλοκοκκινο της Μοιραράκη?), δεν έχεις και πολλά περιθώρια, ειδικά αν έχεις δει στη σειρά τα τρια Zeitgeist με τους τραπεζίτες και το παπαδαριό και διαβάζεις ταυτόχρονα το Less than Zero του Bret Easton Ellis, μοιραία σου δημιουργείται η εντύπωση ότι αυτό ήταν, δεν υπάρχει φως πουθενά. Ένα μήνυμα της Ε. (το έπιασα το bbd) το βράδυ του Σαββάτου μου άλλαξε για λίγο τη διάθεση, μέχρι όμως να φτάσω στο σπίτι ξανακύλησα. Όλο το βράδυ άκουγα Σκάι. Σκατά.

Barry

Ελπίζω να σταματήσει επιτέλους η υστερία με τον κακόμοιρο τον Τζάκο, τις σκηνές λατρείας και το μεταθανάτιο hype που ξανικά απέκτησε. Αν υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή στεναχωρήθηκα (εννοώ ότι μου βγήκε ένα όχι ρε γαμώτο αυτός) με θάνατο μουσικού/τραγουδιστή, ήταν όταν πριν 5-6 χρόνια έφυγε ο μέγιστος Barry White. Ποιός μπορεί να ξεχάσει αυτά τα βογγητά που περνούσαν ανάμεσα στα τραγούδια, τις απαγγελίες στις εισαγωγές και τα επαναλαμβανόμενα oh yeah, yes darling, come on. Παρόλα τα μπλεξίματα που είχε με τη μαφία, o Barry είχε να επιδείξει ένα μεγάλο μουσικό έργο, με επιτυχίες για πολλές εβδομάδες καρφωμένες στις πρώτες θέσεις των τότε charts, αφου όχι μόνο έγραφε ασταμάτητα αλλά έκανε παραγωγή και σε άλλα γκρουπ όπως το κοριτσιστικο Love Unlimited (μετά ο ιδιος έφτιαξε τους Love Unlimited orchestra), με το walking in the rain, που παίζει κάτω. Αφορμή γι αυτό το post, ενα best of που είχα ξεχασμένο και χθες το άκουσα πάνω απο 5 φορές, άλλά και για να βάλω τα πράγματα στη θέση τους σχετικά με αυτό τον συμπαθή soul αρκούδο. O Barry ακούγεται όλες τις ώρες και είναι/ήταν πραγματικά cool.

Σώτη for president!

Βγάλε τα βιβλία της, μπορεί να σ'αρέσουν, μπορεί όχι, μπορεί να μην την έχεις ακουστά, μπορεί και ναι, μπορεί να σε εκνευρίζει δεν μ'ενδιαφέρει αλλά αυτό το κείμενο πρέπει να το διαβάσεις. Απο την τελευταία A.V copy-paste ολόκληρο. Άσχετα με όλα τα προηγούμενα, βιβλία, παρεμβάσεις-κείμενα (που πάντα συμφωνώ), γι'αυτό και μόνο γι αυτό της το κείμενο αγαπώ τη Σώτη (παντοτινά).

"Παρέα της πλατείας Εξαρχείων στήνεται έξω από καφέ που μόλις έχει ανοίξει, σχολιάζοντας: «Πολύ κυριλέ είναι... Να του χώσουμε κανένα γκαζάκι;». Αργότερα, συσπειρωμένοι, εκβάλλουν την επαναστατική φωνή: «Γιάπηδες έξω! Να πάτε στο Κολωνάκι!». Το σύνθημα μού θυμίζει, αναπόφευκτα, εκείνο του φιλήσυχου μικροαστού: «Πρεζάκια έξω! Να πάτε στην πλατεία Βάθη!». Στο μεταξύ, λαμβάνω ένα e-mail που γράφει: «Άλλαξε μυαλά, θα πάθεις ό,τι έπαθε η Κούνεβα! Ξέρουμε πού μένεις...».Η προειδοποίηση δεν προέρχεται από τα εγκληματικά αφεντικά, προέρχεται από θερμοκέφαλους «εξεγερμένους»: από εκείνους που κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της Νομικής, το βιβλιοπωλείο του «Παπασωτηρίου», το πολυκατάστημα «Πλαίσιο». Δεν είναι οι «περιουσίες» που με απασχολούν, είναι ο συμβολισμός τους: όταν καις βιβλία, καις το κεφάλι σου. Σκέφτομαι το πόσο απέχει η πράξη από τις ιδέες, από τον «εξεγερμένο άνθρωπο» του Αλμπέρ Καμύ, από τους ευγενείς, σοφούς επαναστάτες: τον Τσερνιτσέφκι, τον Μαγιακόβσκι· τον Γιουτζήν Ντεμπς· τον Γκράμσι· σε πόση αμηχανία βρίσκεται οποιοσδήποτε αριστερός και αναρχικός με ιδεολογικές αποσκευές, μπροστά σ’ αυτές τις τυραννικές μειοψηφίες.

Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος· το βασίλειο της ασχήμιας. Αλλά μην κάνετε κύματα, μην ενοχλείτε: τα «παιδιά» επαναστατούν. Το γιατί το ξέρω, νομίζω μάλιστα ότι το ξέρω καλύτερα από τα μέλη του «κινήματος». Το πώς (οι μέθοδοι) και το προς τι (με ποιο αίτημα, με ποιο όραμα) με προβληματίζουν. Επιπλέον, με προβληματίζει η κοινή γνώμη: γιατί τόσοι άνθρωποι χαίρονται επειδή καταστράφηκαν μεγάλα, επιτυχημένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί, ακόμα περισσότερο, απειλούν ότι θα τα ξανακαταστρέψουν; Στην Ελλάδα, οτιδήποτε ωραίο, καλοκουρδισμένο, θριαμβικό, πρέπει να εξολοθρεύεται: κτίρια, άνθρωποι, αντικείμενα, ιδέες, όλα στα σκουπίδια, στα σκουπίδια που καίγονται. Τhe bonfire of the vanities.

Αντιθέτως, το να βάφεις, λόγου χάρη, μια τράπεζα κόκκινη, συνιστά μια συμβολική πράξη· κάτι εκφράζεις με το κόκκινο χρώμα, κάτι διακινδυνεύεις τη στιγμή που ρίχνεις την μπογιά. Η καταστροφή, η πυρά, παραείναι εύκολη και γρήγορη· ανέξοδη: στο τέλος της μέρας, τις αποζημιώσεις επωμίζεται ο φορολογούμενος πολίτης. Εξάλλου, το τοπίο μετά τη μάχη είναι θλιβερό: πώς μπορεί να ζει κανείς μέσα σε ερείπια;

Μένω σχεδόν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι: πώς έχει επιτραπεί μια τέτοια καταπάτηση, ένας τέτοιος βιασμός του χώρου, του περιβάλλοντος; Έχω απαντήσεις που δεν αρέσουν σε κανέναν: οι άνθρωποι –νέοι και λιγότερο νέοι– χρειάζονται νομικό πλαίσιο για να κινηθούν (ή για να ακινητοποιηθούν)· χρειάζονται υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμη και η χρήση των δικαιωμάτων οφείλει να είναι υποχρεωτική (για παράδειγμα, η δωρεάν παιδεία πρέπει να είναι υποχρεωτική). Ο χώρος του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα πεδίο όπου ξεδιπλώνεται η σημερινή Ελλάδα: εγκατάλειψη, ανημπόρια, «άσυλο» για ανθρώπους που δεν αξίζουν κανενός είδους ασυλία. Οι φοιτητές ζουν μέσα στην ελεεινότητα, σ’ έναν αργόστροφο κόσμο, δίπλα σε καθηγητές-δημοσίους υπαλλήλους, κόλακες της νεολαίας και απολογητές ενός βαθιά επαρχιακού «νεοτερισμού». Το πανεπιστήμιο υπονομεύεται από την παθητική στάση των καθηγητών για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια: εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν επαρκούν. Ο χώρος –η πόλη– βρίσκεται στο έλεος των εμπρηστών: οι εμπρηστές μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στο σπίτι σου όπως στο θεατρικό έργο του Μαξ Φρις. Ψηφοθηρία, καλόπιασμα του όχλου, σύγχυση αξιών και ανατροπή αξιών, παραπομπή στις προτροπές του Μπακούνιν μαζί με άγνοια περί αναρχισμού και περί Μπακούνιν. Ο αναρχισμός είναι σκληρή δουλειά, δεν εξαντλείται σε τσιτάτα, σαν εκείνα που ξέρουν οι Κνίτες από τον Λένιν κι από τον Μαρξ διασκευασμένο και παραμορφωμένο από τους Σοβιετικούς. Ο αναρχισμός, η επανάσταση, είναι μεγάλες περιπέτειες του ανθρώπινου μυαλού, δεν είναι γιορτές μίσους.

Ξανά και ξανά, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, με αφορμές αστυνομικής βίας ή και χωρίς έκδηλες αφορμές, στην Ελλάδα μάς χαρακτηρίζει το πνεύμα του Μάη του ’68 βαλκανοποιημένο και καθυστερημένο σαράντα χρόνια. Εξηγήσεις υπάρχουν, δικαιολογίες μπορούμε να επινοήσουμε: εκτός από τον Διαφωτισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, χάσαμε και τη δεκαετία του ’60, τα εναλλακτικά κινήματα, τα αιτήματα της ατομικής ελευθερίας, τη ριζοσπαστικοποίηση της πολυφυλετικής, πολυπολιτισμικής αριστεράς. Έτσι, το κοινωνικό μας κίνημα είναι φτωχό, δογματικό· πρωτόγονο· στερείται φαντασίας, εμφορείται από διεστραμμένη σκέψη· μεταφράζει το λεγόμενο «ταξικό μίσος» σε φθόνο, εκδηλώνει τον φθόνο με πράξεις ασχήμιας και αφανισμού. Τι συμβαίνει; Βρισκόμαστε ακόμα στη σκοτεινή εποχή πριν από τον Διαφωτισμό; Και γιατί δεν μιλάει κανείς για όλ’ αυτά από τον χώρο (the horror, the horror!) της αριστεράς; Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;

Η ποιότητα της ζωής εξαρτάται από την ποιότητα της αριστεράς: η συνάρτηση είναι απλή. Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ’30· λενινιστές, τροτσκιστές, σταλινικοί και αναρχοφασίστες, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς συγκεκριμένα ανθρωπιστικά αιτήματα, με τους μεν να επιμένουν στην κομματική συνείδηση, με τους δε να κραυγάζουν με την ορολογία που είχε νόημα (και αίμα) τον καιρό της βιομηχανικής επανάστασης. Ο χρόνος στην Ελλάδα μοιάζει παγωμένος· τα ρολόγια σταματημένα. Γι’ αυτό –και για πολλούς ακόμα λόγους– το αριστερό μας κίνημα, εκτός από την ενάρετη εποχή της ΕΔΑ (ένα κόμμα ξεχασμένο λόγω της γενικευμένης αμνησίας και αμορφωσιάς), παραπαίει ανάμεσα στον οπισθοδρομικό πατριωτισμό και το προλεταριακό όνειρο της ταξικής δικτατορίας.

Η δικτατορία είναι μια πραγματικότητα: η «Νέα Αριστερά» δεν έχει φτάσει ακόμα στις ακτές μας για να αποκαταστήσει τις αληθινές αρχές του ανθρωπισμού. Ίσως να μη φτάσει ποτέ. Κοντολογίς, η αριστερά στην Ελλάδα είναι μια δεξιά που αφαιρεί από τον άνθρωπο την προσωπική του ευθύνη, που τον παρουσιάζει σαν κακορίζικο θύμα των περιστάσεων. Όσοι από τους ακτιβιστές δεν έχουν άδειο κεφάλι, έχουν γραφειοκρατικές ιδέες, υπεραπλουστευτικές (πλούσιοι-φτωχοί, καταπιεστές-καταπιεζόμενοι, καλοί-κακοί): όταν αγνοείς τη σύνθετη φύση της ζωής και της οργανωμένης κοινωνίας, την ανάγκη της πολιτικής πραότητας και της ομορφιάς, δεν είσαι παρά ένας ακόμα βάνδαλος."

Business as usual

Το έχουμε ζήσει και στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές. Ακόμα θυμάμαι τη μάνα μου να μου λέει να μην μπαίνω στα λεωφορεία της Αθήνας γιατί θα κολλήσω την Κινεζική γρίπη (?), νομίζω αυτή ήταν τότε. Απλά για ακόμα μια φορά ζούμε (και θα ζήσουμε) τραγελαφικές καταστάσεις στην Ελλάδα αφού οι γνωστοί-άγνωστοι δημοσιογράφοι τρομοκρατούν κόσμο και κοσμάκη με τα πιθανά-απίθανα σχέδια διάσωσης μας απο τον ιό. Στρατόπεδα συγκέντρωσης, απαγόρευση της κυκλοφορίας και κλείσιμο συνόρων. Τι να σου κάνει μετά η γιαγιάκα, όταν όλη μέρα βομβαρδίζεται απο τέτοιους είδους παπαρολογίες με το πρόσχημα της έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης, να μην πέσει στο βαρέλι με το ταμιφλού? Ας τους αγνοήσουμε λοιπόν όλους αυτούς και τουλάχιστον ας τηρήσουμε τους βασικούς κανόνες υγιεινής.

Αυτό συστήνει και ο Πνευμονολόγος κος Μπεχράκης στην Ελευθεροτυπία:

"Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στον νέο ιό να καταστρέψει τις ζωές μας και να μην πάμε κινηματογράφο, εκκλησία, κατασκήνωση, παιδικό σταθμό, σχολείο, δουλειά κ.ο.κ. Θα εκτεθούμε σ' αυτόν έτσι κι αλλιώς. Εχουμε ξεφύγει από τη φάση της παρεμπόδισης της εξάπλωσής του. Δεν έχει κανείς λόγο να κατευθύνει τη ζωή του με γνώμονα την αποφυγή του ιού. Σημασία έχει να είμαστε προετοιμασμένοι να τον αντιμετωπίσουμε".

"Δεν υπάρχουν οδηγίες πώς να μην κολλήσει κανείς τη νέα γρίπη. Υπάρχουν οι κανόνες υγιεινής. Ωστόσο, θεωρούμε δεδομένο ότι όλοι θα έρθουν σε επαφή με τον ιό, κάποιοι δεν θα αρρωστήσουν, κάποιοι θα αρρωστήσουν και από αυτούς κάποιοι θα νοσηλευτούν. Δεν έχει νόημα να μην κάνει κανείς πράγματα για να μην κολλήσει. Ο ιός έχει διαχυθεί παντού."

Να σημειώσω ότι αυτό που διάβασα κάπου, για την "ανάθεση" -απο την κυβέρνηση- στην εκκλησία να ενημερώσει τους πιστούς με διάφορα φυλλάδια σχετικά με τη γρίπη, εάν ισχύει, μπορεί να αποβεί πολύ επικίνδυνo. Για τις φαρμακοβιομηχανίες πάλι δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Business as usual. Το παρακάτω κυκλοφορεί εδώ και μέρες απο mail σε mail.

Θέμα: πανδημία κέρδους

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα. Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’αυτό.

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι των 25 σέντς. Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό. Iλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο. Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα. Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών. Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό, σήματα κινδύνου. Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, μια πανδημία!!! Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών. Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο. Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως. Μισό εκατομμύριο έναντι 25. Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών; Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας με μεγάλο λειρί. Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflú της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες. Ακόμα και αν το Tamiflú έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της. Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η Relenza, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια. Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά. Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων. Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι’αυτό. Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantánamo. Μόνο για τη γρίπη των χοίρων. Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»; Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche. ROCHE: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι’ αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό Tamiflú. - Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflú; - Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί. - 50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες; - Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά. - Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο. Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflú. Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ. Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και Relenza τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflú. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας. Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα. Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ’ ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της; Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. Αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση.

Ice

Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος μου "έμαθε" τους sigur ros, δεν έχει και σημασία τώρα πια, σημασία έχει αυτό το ταξίδι που έκανα μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια, οι συγκινήσεις ακούγοντας τους δίσκους τους, τα άψογα βιντεο, ταινίες αλλά και μια εξαιρετική συναυλία τους πριν μερικά χρόνια στο θέατρο βράχων, όπου η Μ. πέρασε την είσοδο προσποιούμενη ότι εκπροσωπούσε την Ισλανδική Πρεσβεία στην Αθήνα. Ο Δ. μου είχε δανείσει τα χρήματα θυμάμαι για το εισιτήριο. Σαν επίλογος μοιάζουν όλα αυτά, ελπίζω να μην είναι, όμως το συγκρότημα δεν βγαίνει για περιοδεία φέτος, το Agaetis Byrjun επανακυκλοφορεί μετά απο δέκα χρόνια και ο Jonsi μαζί με τον -boyfriend- Alex κυκλοφορούν αυτές τις μέρες το Riceboy sleeps, περισσότερο αιθέριο απο τις δουλειές των sigur ros (ειδικότερα απο τις τελευταίες πιο ποπ στιγμές), αλλά με την ίδια αισθητική στις εικονες τους. Πάνω το Svefn-g-englar 10 χρόνια πριν, κάτω το καινούριο All the big trees.

[enter full screen]

Βrighton (baby)

Προσπαθώ να θυμηθώ μουσικούς και μπάντες απο το Brighton αλλά αυτή τη στιγμή μόνο οι Electrelane, οι Fujiya&Miyagi και οι Go Team μου έρχονται στο μυαλό, που ok δεν είναι και λίγοι. Anyway, Brighton was great. Μάλλον γιατι περισσότερο θύμιζε μια Γαλλική ίσως πόλη που βρέχεται απο τη Μεσόγειο παρά τη μουντή Αγγλία. Αφού βγήκαμε απο το σταθμό των τραίνων (1 ώρα απο το Λονδίνο) και κατεβήκαμε τον δρόμο που μας οδηγεί προς το κέντρο, προσπεράσαμε τη καθιερωμένη flea market του Σαββάτου, χαθήκαμε μέσα στα μικρά στενά με τα πολύχρωμα χαμηλά σπίτια ακολουθώντας το ρεύμα που κατευθυνόταν προς το παλάτι. Μαθήματα τσαρλεστον στο μουσείο των βασιλικών κήπων, κόσμος ξαπλωμένος στο γρασίδι, ταχυδακτυλουργοί και μια απίστευτα cool (με την καλή έννοια) ατμόσφαιρα που σου έδινε την αίσθηση της απόλυτης χαλάρωσης μεσούσης ενός ηλιόλουστου σαββατοκύριακου. Όπως ακριβώς και στην Αθήνα..

Το κέντρο-κέντρο είναι γεμάτο μικρά στενάκια με μαγαζιά που οδηγούν σε μικρές αυλές. Αν αναλογιστώ το πρόβλημα προσανατολισμού που έχω μπορώ να πω ότι καλά τα κατάφερα αφού για να βρω ενα μικρό καφέ που μου άρεσε πέρασα απο την ίδια αυλή μόνο 5 φορές. Παίρνοντας τον δρόμο για την παραλία σου είναι αδύνατο να φανταστείς το πόσο μεγάλη είναι αφενός, αλλά και πόσα πράγματα μπορούν να συμβαίνουν εκεί με τόσο μεγάλη τη συμμετοχή του κόσμου. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο Αγγλικός ήλιος, όταν σε βρίσκει, μπορεί να σου αφήσει εγκαύματα γι αυτό ξαναγύρισα γρήγορα πίσω στις αυλές.

Εντύπωση μου έκανε ο μεγάλος αριθμος των δισκάδικων της πόλης αναλογικά με το μέγεθος της, κάτι που είναι διαμετρικά αντίθετο με το γειτονικό μητροπολιτικό Λονδίνο όπου κλείνει το ένα μετά το άλλο, και τα δεκάδες μικρά καφε και εστιατόρια που δίνουν αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα στην πόλη.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα εμαθα/βίωσα αυτό το αλαλούμ με την καπναπαγόρευση και απο χθες είμαι με ένα δόντι καπακωμένο. Το καλύτερο όμως, ακόμα και απο την επίσκεψη στο Brighton είναι ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το κλιματιστικό λειτουργεί!!!

Café Müller

[r.i.p]