Ντισκο

Μεγάλη συμπάθεια απο τα 90's, ο Jarvis είναι ένας απο τους ελάχιστους "επιζώντες" -με αξιοπρέπεια- εκείνης της britpop εποχής, ανεξάρτητα αν οι προσωπικοί του δίσκοι δεν μπορούν να σταθούν συνολικά σε ένα υψηλό επίπεδο, πάντα κρύβουν μικρά (σε αυτήν την περίπτωση 8λεπτο) "διαμαντάκια" (όπως συνηθίζουν να λένε οι δημοσιογράφοι). Πατώντας σε πασίγνωστο ντισκοειδές μοτίβο, έφτιαξε ένα απο αυτά τα τραγούδια που μπορείς να ακούς στο repeat όλη μέρα.
(και όλη νύχτα μαζί και με Dusty Springfield)

Μπάλα (!)

Κατα καιρούς γράφω πόσο πολύ βαριέμαι το ποδόσφαιρο η το μπάσκετ, τα αθλήματα γενικότερα, σε αντίθεση με φίλους και γνωστούς που στην καλύτερη περίπτωση είναι παθιασμένοι με αυτά. Ασχολούμαι μόνο για να κοροϊδέψω κανα γαύρο (ουκ ολιγοι)! Ναι, ισχύει ακόμα αυτό, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι το Σ/Κ ξεκίνησα να παρακολουθώ -αθελά μου στην αρχή- δύο αγώνες -με αυτούς τους γαύρους ναι- που όχι μόνο μου κράτησαν το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι, δυνατά κιόλας, αν έχω χάσει κάτι ολα αυτά τα χρόνια, αν το επίπεδο των ελληνικών ομάδων είναι τόσο υψηλό (στα "απαίδευτα" μάτια μου τουλάχιστον), αλλά και τι στο καλό συμβαίνει όταν αυτές οι ομάδες παίζουν επι ελληνικού εδάφους και τα αποτελεσματα είναι διαμετρικά τόσο αντίθετα. Γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα έχει τα χάλια που έχει. Γιατί όλοι οι "παραγοντες", εφημερίδες, οπαδοί, χουλιγκάνια κλπ είναι βουτηγμένοι στα σκατά. Μπορούν και δεν τους αφήνουν? Φταίει η όλη άρρωστη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί όλα αυτα τα χρόνια? Φταίει η έλλειψη "προβολής" στα διεθνή μέσα? Το μη "ευρωπαϊκό" status? Το εντυπωσιακό 15-14 ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στην Αεκ αλλά και η νίκη του Παναθηναϊκού στο Βερολίνο πραγματικά μου έφτιαξαν το διήμερο. Σήμερα Δευτέρα όμως τα πράγματα ξαναμπήκαν στη θέση τους με το συγκεκριμένο εξώφυλλο.

Νεροοοοο

Άσε την άνοιξη να μπει (μπήκε)

Αυτή η εποχή ακόμα και για την Αθήνα, ειδικά μάλλον γι αυτήν είναι υπέροχη. Οι νερατζιές -όσες δηλαδή δεν έκοψε ο Ομέρ- πραγματικά μοσχοβολάνε, το ίδιο και τα χαμομήλια στο πάρκο του Ευαγγελισμού έξω απο το μετρό. Παρόλο που τα μάτια μου γίνονται κουμπότρυπες απο τον ήλιο καθημερινά (έχασα πάλι τα γυαλιά μου και ξαναγόρασα το ίδια για τρίτη φορά), τώρα μ'αρέσει. Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το πόσο ευεργετικός είναι και ας τρέμω στην υποψία του πρώτου καύσωνα που μπορεί να έρθει. Να κάτι που αναγνωρίζω στην Ελλάδα και δεν θα το βρω στο Βερολίνο (η όπου αλλού) που υμνώ κατα καιρούς. Αυτές τις εναλλαγές στις μυρωδιές. Νυχτολούλουδα και πασχαλιές στους πεζόδρομους. Ακόμα και στη βρωμόπολη. Οδός Ριζάρη λίγο μετά τις 2, αυτοκίνητα, πανσέληνος (χθες νομίζω), περπατάω κατα μήκος του Ε.Ι.Ε, στρίβω στη Χείρωνος, δύο 16χρονοι με skate και μπύρες στα χέρια βγαίνουν απο μια πολυκατοικία, δύο συνομηλικες τους χαχανίζουν πιο δίπλα και παρακάτω η "Κληματαριά". Η "Κληματαριά" ήταν μια παλιά ταβέρνα (εγώ δεν την πρόλαβα) με ταράτσα που έχει κλείσει χρόνια τώρα, όμως όποτε περνάω, η ταράτσα της που γύρω γύρω έχει νάυλον είναι φωτισμένη και κάποιοι τυχεροί, ακούγονται εκει πάνω να γλεντοκοπάνε και οι μυρωδιές απο τα ψητά γεμίζουν όλο το τετράγωνο. Πρέπει να ανακαλύψω τι γίνεται εκεί πάνω κάποια στιγμή. Ανεβαίνω τα σκαλάκια του άλσους, χαιρετάω τις γάτες και φτάνω στο σπίτι. Το καινούριο γιασεμί στο μπαλκόνι μυρίζει μέχρι μέσα.

Ο Χάρης Έλεκτρον, μια αποκάλυψη στο Kong απόψε. 

. . .

25η

Σπιρτόκουτο ΙΙ

A Little Loan - Ena Mikro Daneio Yannis JumpCut Productions

H νέα "Οικονομιδική" γενιά

Under the sycamore trees

Τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότερο έχω την ανάγκη να περιβάλλομαι απο πρόσωπα (λιγότερο) η αντικείμενα (περισσότερο) που με συνδέουν με το παρελθόν. Παλινδρόμηση. Λέγοντας παρελθόν, μάλλον εννοώ όλα αυτά που με κάποιο τρόπο με έκαναν να αισθάνομαι "κάπως" (συγκίνηση, ασφάλεια, θαυμασμό, δέος ίσως για κάτι πρωτόγνωρο) όταν υπήρχαν (η υπήρχα εγώ) γύρω μου τότε, χωρίς βέβαια καμία "νοσταλγική" διάθεση (συνειδητά) ή επιθυμία εκταφής του νεκρου. Μνήμες. Σκαλίζοντας σ'αυτή την "αποθήκη" λοιπόν βρήκα ένα επεισόδιο, (απο τίς πρώτες απόπειρες αντιγραφής βιντεοκασσέτα σε cd-rom, το λέγαμε τότε) του θρυλικού πια Twin Peaks. Όταν προβαλλόταν στην τηλεόραση εκείνα τα χρόνια δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω τι γινόταν αλλά μου έχει μείνει στη μνήμη η μουσική στην αρχή και αυτό το υπέροχο, γαμημένο κόκκινο που υπάρχει στις ταινίες του Lynch. Μια απο τις καλύτερες (αισθητικά, για μένα τουλάχιστον) σκηνές που έχουν γυριστεί ποτέ.

O Jimmy Scott με την ιδιαίτερη αυτή φωνή (λόγω προβλήματος με την υγεία του), το ίδιο σημαντικός -αλλά όχι τόσο διάσημος- με τον Ray Charles και την Billie Holiday, ουσιαστικά επανήρθε στη δισκογραφία μετά απο 30 χρόνια με τον Lou Reed στο Power and Glory και ένα χρόνο μετά, με τον David Lynch, τραγουδώντας το Sycamore Trees -σε μουσική του Angelo Badalamenti- στο Twin Peaks. Μετά απ'αυτο δεν ήθελα και πολύ, ξεκίνησα να κατεβάζω πάλι Twin Peaks, βρήκα ενα compilation με την μουσική απο όλες τις ταινίες του Lynch (αλλά έχασα το link) και ξαναβλέπω πάλι απ'την αρχή ότι βρίσκω απ'αυτόν, Eraserhead, Dune, Rabbits, Lost Highway, Elephant man κλπ. Μαζί με τον Lynch θυμήθηκα (και ξεκίνησα να κατεβάζω) και έναν άλλον David, αυτός με είχε σοκάρει την πρώτη φορά αλλά μετά έγινε απο τους αγαπημένους μου, αν έχω τέτοιους, σκηνοθέτες. Ο David Cronenberg (σε άλλο post).

I got idea man
You take me for a walk
Under the sycamore trees
The dark trees that blow baby
In the dark trees that blow

And I'll see you
And you'll see me
And I'll see you in the branches that blow
In the breeze,
I'll see you in the trees
Under the sycamore trees

Τέλειο;

Νέες εποχές-Νέα επαγγέλματα

lol

Ok, δεν είναι καινούρια, αλλά σήμερα τη βλέπω παντού. Απο τα βαγόνια του ΗΣΑΠ μέχρι τις προσόψεις Δημοτικών καταστημάτων

[steal your time]

Η άνοιξη μπήκε πανηγυρικά, θα έλεγαν και τα δελτία ειδήσεων. Ο κόσμος ξεχύθηκε στις εξοχές, στα χωριά, στα βουνά και στις θάλασσες μπλα μπλα μπλα...το σαρακοστιανό τραπέζι μπλα μπλα..ακρίβεια/κρίση μπλα μπλα.. Σάββατο μεσημέρι στην Πλάκα, οι Αθηναίοι μπορεί να ξεχύθηκαν εκεί που ήθελαν τελικά αλλά οι τουρίστες που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχουν αρχίσει να ξεχύνονται (τι λέξη!) στην πανέμορφη χώρα μας, άφαντοι. Γυρνούσα στα στενά με έναν σκούφο και μια φωτογραφική στο χέρι και μπαινόβγαινα στα άδεια καταστήματα, hello άκουγα-hello έλεγα κι εγώ. Αγόρασα μινι-ποτά για το δρόμο, αλλά η ζέστη δεν βοήθησε ιδιαίτερα στην κατανάλωση τους (αντίθετα η μινι-κατάθλιψη του Σ/Κ αργότερα, βοήθησε μια χαρά).

Ότι καλύτερο έχω ακούσει, EVER! Το συγκρίνω με τους κλασσικούς. Αυτή είναι η κλασσική μουσική του σήμερα! Ύστερα απο πάρα πολλά χρόνια αυτός ο δίσκος θα αναφέρεται ώς ο πιο σημαντικός της δεκαετίας... και άλλα τέτοια υπερβολικά. Το ξέρω, όταν ενθουσιάζομαι με κάτι υπερβάλλω, ασύστολα, αλλά όλα τα παραπάνω ήταν 100% πραγματικότητα όταν άκουσα το Program Music I του Ιάπωνα Kashiwa Daisuke. Για κάποιο αδιευκρίνηστο λόγο ενώ έχω μιλήσει (έχω πρήξει) σε όλους τους φίλους και γνωστούς γι αυτό, εδώ είναι η πρώτη φορά που τον αναφέρω. Ίσως γιατί οι δύο 35λεπτες σχεδόν συνθέσεις του εν λόγω άλμπουμ είναι λίγο δύσκολο να ανέβουν εδώ, ακόμα και στο youtube είναι χωρισμένες σε 4 η 5 κομμάτια. Δεν μπορεί εύκολα να μεταφερθεί η πολυπλοκότητα και η ένταση των συναισθημάτων που σου δημιουργεί η ακρόαση, γι αυτό σταματάω εδώ. Το καταβροχθίζω αχόρταγα εδώ και μήνες (ελπίζω και αυτοί που τους το έχω δώσει). Αφορμή για την σημερινή αναφορά στον Ιάπωνα όμως είναι το καινούριο του που έχει τίτλο 5 Dec και που πρώτο το μπολατσας δίνει, εδώ. Σε μια πρόχειρη πρώτη ακρόαση στο γραφείο -μεσούσης φωνών και διαξιφισμών- το 5 Dec αλλού μου θύμιζε το "άρρωστο" breakcore του -παλιού- Aphex Twin και αλλού τις μινιμαλιστικές -dry-πιανιστικές συνθέσεις του Max Richter.

Μια πολύ ιδιόμορφη δίκη είναι σε εξέλιξη αυτόν τον καιρό μεταξύ των μεγάλων δισκογραφικών και κινηματογραφικών εταιρειών και του γνωστού pirate bay. Για την όλη ιστορία μια ιδέα στο παραπάνω βίντεο των League of Noble Peers για την πολυπλοκότητα της δίκης αλλά και πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με την νομοθεσία σε άλλες χώρες (εδώ είναι αστεία λέξη) στην πολύ ενημερωμένη βιομηχανία του εφήμερου. H "κρίση" φαίνεται ότι ήταν το κερασάκι στην τούρτα για τις δισκογραφικές που εδώ και χρόνια κυνηγάνε φαντάσματα και δεν φαίνεται να έχουν μάθει απο το πάθημα τους.

Για τη ίδια κρίση, ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθηνός λέει: "Κρίση; Ποια κρίση; Απλώς βαφτίσαμε οικονομική κρίση τη διεθνή κρίση κατανάλωσης, αξιών, σοβαρότητας, έπαρσης και ταυτότητας γενικότερα. Αν έχουμε εμείς κρίση, τι θα 'πρεπε να πουν οι Αφρικανοί; Αυτά είναι κόλπα για να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Όλα αυτά είναι φαινόμενα προς κατανάλωση. Κρίση ίσως να υπάρχει όσο θα θέλουμε να έχουμε ο καθένας τρία αυτοκίνητα, δύο σπίτια και εκατό κάρτες... Ήρθε επιτέλους η ώρα να ταπεινωθούμε".

Πολύτιμο 1

"Τώρα η πληγή ήταν ακάλυπτη, χωρίς τσιρότα και γάζες, επειδή ετοιμάζανε να τον πλύνουνε. Αν δεν ήτανε μέσα οι δύο νοσοκόμες , σίγουρα, δεν θα ’χα κάτσει τόσο ήσυχα. Μπορεί να ‘γραφα το όνομά μου στην μασχάλη του…. Ή βάζοντας ένα γάντι, να προσπαθούσα να γλιστρήσω το δαχτυλίδι μου με τη φεγγαρόπετρα μέσα, κάτω στον φάρυγγά του – να πάρει κάτι δικό μου μαζί του στο τάφο – όπως εγώ κουβαλάω τόσα δικά του – πάνω κάτω στις σκάλες – άλλοτε με κακία άλλοτε με τρυφερότητα….

Μπορεί και να ξεκούμπωνα το παντελόνι της πυτζάμας του για να ρίξω μια γρήγορη ματιά στα γεννητικά του όργανα – να δω αν ήταν πολύ χνουδωτά- αν και με την ηλικία μπορεί να ήταν λίγο μαδημένος. … Μπορεί πάλι να ξάπλωνα πλάι του με κλειστά τα μάτια – και να φανταζόμουνα πως είμαι κι εγώ πεθαμένη… Ή θα του άνοιγα τα μάτια και θα έσκυβα από πάνω κι έτσι, όταν του τα ξανάκλεινα, θα ‘μουνα η Τελευταία Εικόνα που θα ‘χε δει. Αλλιώς μπορεί να μην έκανα τίποτα απ’ όλα αυτά αλλά να κοίταζα έξω από το παράθυρο – το πάρκο και το περίπτερο – με την ζέστη του ήλιου στο πρόσωπο μου , μέσα από το τζάμι."

Της Μαρίας Μήτσορα

Weiß-al[l]e(s)

n e w -old- y e a r

Βιβλίο: Charles Mingus-Χειρότερα κι απο σκυλιά. "Με άλλα λόγια χωρίζομαι σε 3 ανθρώπους. Ο πρώτος στέκεται αιώνια στη μέση, αδιάφορος, ασυγκίνητος, παρακολουθώντας, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να πει στους άλλους 2 τι βλέπει. Ο δεύτερος είναι σαν τρομαγμένο ζώ οπου επιτίθεται γιατί τρέμει μήπως προλάβουν να του επιτεθούν οι άλλοι. Και, τέλος έχουμε τον τρίτο, έναν άντρα τρυφερό κι υπερευαίσθητο που επιτρέπει στους ανθρώπους να πατήσουν το ιερό της υπαρξής του, τον άντρα που ανέχεται τις προσβολές, που εμπιστεύεται τον κόσμο, που υπογράφει συμβόλαια χωρίς να τα διαβάζει, που πείθεται να δουλέψει φτηνά η και τζάμπα ακόμα, και που όταν διαπιστώνει τι του έχουν κάνει, εξαγριώνεται και θέλει να σκοτώσει, να καταστρέψει τα πάντα, ακόμα και τον εαυτό του, γιατί φέρθηκε τόσο ηλίθια. Αλλά δεν μπορεί-ξανακλείνεται στο καβούκι του. Ποιός απ'ολους είναι ο πραγματικός?" Απο το ντιβάνι του ψυχαναλυτή (σου θυμίζει κάτι?). Η περιπετειώδης ζωή του "μαύρου μέχρι το τέλος", μεγάλου τζαζίστα -με ειδικευση στο bebop- συνθέτη, Mingus με εκλεκτούς "συνοδειπόρους ", όπως Dizzy Gillespie, Charlie Parker, Stan Getz κ.α

Ταινία: Milk του Gus Van Sant. Πολυαναμενόμενη η τελευταία του -αγαπημένου στον "εναλλακτικο" κόσμο- Αμερικανού σκηνοθέτη, γεγονός ούτως η άλλως η κάθε του ταινία, πόσο μάλλον σε αυτή όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο (μήπως ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του?) Sean Penn. Στα 70's, η ζωή, ο αγώνας (για τα δικαιώματα-όχι μόνο των gay) και τελικά η πολιτική καταξίωση, του πρώτου ανοιχτά gay δημοτικού συμβούλου στην Αμερική, Harvey Milk. Δύσκολα μπορώ να θυμηθώ κακή ερμηνεία του Penn, χωρίς πολλές φιοριτούρες, στην πιο "εμπορική" ταινία του Gus Van Sant. Ακρως ενδιαφέρουσα και σαν θέμα και σαν προσέγγιση, χωρίς να αφορά ένα "ειδικό" κοινό (όπως ακουγόταν στην αρχή).    

Group: John & Jehn. Ζευγάρι, κι αυτό. Γάλλοι πιτσιρικάδες που πήγαν στο Λονδίνο και κυκλοφόρησαν μέσα στο 08 ένα εξαιρετικό (εντάξει, λίγο υπερβολικό αλλά ανώτερο απο πολλά "εξαιρετικά" της χρονιάς), σκοτεινό, "weird" album με το όνομα τους. Έχουν χιούμορ. Το βινύλιο 10+κάτι λίρες.

Goodies: Κομψά κινέζικα καθρεφτάκια (αυτά για το "φρεσκάρισμα") με ρομαντικές, goth η φολκλόρ ζωγραφιές στο καπάκι, σε ωραία κόκκινη χάρτινη θήκη απο την αγορά του Portobello. Και με μεγενθυτικό φακό. Ήδη βολεύουν κόσμο.

To do: Berlinale. Έφυγα... 

Σάββατο βράδυ-Κυριακή πρωί

γκαου μπιου

KBHTA+handypark. Πρώτο μέρος. laptop, πλήκτρα, φωνή. Είχα πολύ καιρό να τον δω απο τόσο κοντά. Η συνειδητοποίηση ότι και μεις δεν είμαστε πια 19-20, μεγαλώσαμε, ήρθε σαν "απάντηση" στην πρώτη εντύπωση ότι ο Κ.Β γέρασε. Γκρίζα μαλλιά, εμφανώς τρακαρισμένος απήγγειλε/τραγούδησε όλα αυτά που τον έκαναν τόσο αγαπητό αυτά τα χρόνια. Η Μιράντα ήταν εκεί, όπως και το Δύο, η Πορνοστάρ, τα Κορίτσια καριέρας βεβαίως, οι Στέρεο Νόβα και οι τελευταίες δουλειές του. Αυτό που πάντα μου άρεσε ήταν ότι στα live συνεχώς πειράζει τα κομμάτια του, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Χάνεις τους τίτλους, cut+paste τα λόγια απο το ένα στο άλλο, ασπρόμαυρες εικόνες στην οθόνη. Μέρος δεύτερο, με full μπάντα που λένε. Τώρα τα τραγούδια ήταν αγνώριστα, εκτός απο το Κύμα ίσως. Heavy κιθάρες με μια πιο "ελαφριά" ποπ ερμηνεία. Τολμηρή η όλη προσπάθεια αλλά καλώς η κακώς σε μένα δεν λειτούργησε (τα τραπέζια επίσης δεν βοηθούν). Προτιμώ τον Κωνσταντίνο σε αυτό που ξέρει -κατα τη γνώμη μου- να κάνει καλύτερα. Χειροκροτήματα, φωνές (μόνο αναπτήρες δεν άναψαν), encore. Χαμογελούσε συνεχώς σαν μικρό-χαζό παιδί. Με αυτό φύγαμε.    

Look left, do the right (you are in the monitor)

Σπιτάκια με κήπους στο West Hampstead, organic freakness-σε κάθε γωνιά-παντού, κάμερες, η αναζήτηση του I.C.A, porno (art?) films,  η Tate modern και ο ορίζοντας απο την μεταλική γέφυρα πάνω απο τον Τάμεση, κάμερες, όλα τακτοποιημένα, αστείοι dealers, λίρες, η Βασίλισσα, κάμερες, λεωφορεία που δεν σταματούν, έλεγχος, κλειστοφοβικό μετρό, οι ωραιότερες αγορές, κατανάλωση, πλαστικές κάρτες-δυστυχία, κάμερες, τσάι με μπαχαρικά, πυρετός, soya milk, φαγητό στο κρεβάτι, no smoking-no smoking-no smoking, ομπρέλα δολοφόνος, χαμόγελα, ο καλύτερος espresso σε Γαλλικό όμως καφέ, κάμερες, ουρές, πολυπολιτισμικότητα (πραγματική), τα βράδια της Παρασκευής χωρίς καλσόν, Κινέζικα καθρεφτάκια, αόρατοι συγκάτοικοι, ένας καθρέφτης που είδε πολλά, υγρασία, εξάντληση, αλλαγή πτήσης, ρεύμα στα δάχτυλα, μια χειραποσκευή παρακαλώ, κάμερες... Επιστροφή. Και τώρα τι...?

I'm a thief

"I am a thief because I acquire music from the Internet. Habitually. Gleefully. Unapologetically. I download, I stream, I burn, I rip and I glow. I shuffle through playlists, scour file sharing engines, peruse Web sites for music video selections and compile songs for mixes I make for my friends with less tune-hunting time than I have.I do it all to find The Song. The One that elevates me when I'm down or, conversely, compliments the hurt after a rough day. The One that makes my adrenaline surge, my serotonin flood, my blood rush to my head. The One that connects me to another person. The One that connects me to the artist who authored it. The One that connects me to myself.And yet, I'm told that by doing so, I am conducting burglary. I am accused of being unlawful. Unethical. Unloyal to musicians, even. Unloyal?" 

Όπως δημοσιεύτηκε πριν κάμποσα χρόνια στο θρυλικό mouschocolat απο τον tunik

άνιμαλ collective ,  amiina φρομ αϊσλαντ , μπανγκ-γκανγκ

Mystery of the Flamingos ost (μπάι σινεματικ ορκεστρα)  

jonh and jehn (όπως Jack&Meg) 

share e v e r y t h i n g

love, chocolates & freedom

Explosions in the sky

[lars henkel]

...of our minds (our bodies then)

Berlin or not Berlin;

screenings:

e-phos / 2005
Athens Video Art Festival / 2008
Synch / 2008

απο τη nalmita

{****^^^^****}

Φιλοι και γνωστοί που τους πήρε και τους σήκωσε/η αδυναμία κατανόησης και παραδοχής των λαθών μας είναι ο τάφος μας, η έλλειψη εμπιστοσύνης επίσης/περίπλοκες, ανθρώπινες σχέσεις/λάθος επιλογές-λάθος πρόσωπα, ο πιο σταθερός μας κύκλος/κρίση, σε όλα τα επίπεδα/η ανέχεια και η απελπισία οδηγούν σε κάθε είδους "πλιάτσικο", την ευθύνη ποιός θα την πάρει/κουκουλοφόροι αστυνομικοί συλλαμβάνουν διαδηλωτές, άμυαλα πιτσιρίκια καταστρέφουν ότι βρουν/η επανάσταση θα μεταδοθεί απο τις σπασμένες τηλεοράσεις/σκουπίδια εξοστρακίζονται στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβοσβήνει ασφαλές πια, μόνο κι έρημο/μαζικοί αφορισμοί για ένα σκληρό και άγριο έτος/παίζουμε Άμλετ καθημερινά, για 5-10 ευρώ/μουσική, ταινίες και βιβλία, τα εργαλεία επιβίωσης των ρομαντικών (μόνο αυτοί θα σωθούν άλλωστε, το είπαμε)/ο χειμώνας δεν ήρθε ποτέ, μας έμειναν οι σοκολάτες και τα βαριά ρούχα κρεμασμένα/μοιράσου, είναι το καλύτερο που έχεις να κάνεις/η διαπίστωση οτι η τεχνολογία μας φέρνει πιο κοντά,  επιβεβαιώνεται καθημερινά (εκκωφαντικά), η αποξένωση είναι αποτέλεσμα λάνθασμένης επιλογής προσέγγισης και ανειλικρίνειας προς τον εαυτό μας (συνεπώς και προς τους άλλους)/ελλαδίτσα, καμένη γη/η αμφισβήτηση, η (μερική) αφύπνιση, η ολοένα και μαζικότερη απαξίωση των παραδοσιακά προβοκατόρικων μέσων κατασκευής της αλήθειας σηματοδοτούν κάτι, όταν μάθουμε να συζητάμε ψύχραιμα θα έχουμε κάνει ένα βήμα μπροστά/η (όποια) προσπάθεια αλλαγής των γύρω μας, σκοντάφτει πάντα στην δική μας ανικανότητα να κοιτάξουμε μέσα μας (τόσο κλισέ όσο και -τρομακτικά- αληθινό)/όλοι ξέρουμε ότι η αγάπη (προς όλες τις κατευθύνσεις, έλεγε ενα παλιό τραγούδι) μας βοηθάει να γίνουμε καλύτεροι. Άνθρωποι.  

Επίκαιρα

Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται

"Υπάρχουν αυτοί που μιλάνε και αυτοί που σιωπούν. Σιωπούν, μολονότι ο ρόλος τους είναι να διακινούν την πληροφορία και τον λόγο. Σιωπούν εκκωφαντικά και προφανώς ένοχα. 

Ποιος θα το έλεγε ότι η ελληνική τηλεόραση των αλλεπάλληλων έκτακτων δελτίων, των ζωντανών συνδέσεων για ψύλλου πήδημα, της κρυφής κάμερας ακόμα-ακόμα, στην συντριπτική της πλειονότητα θα αποστερούνταν οικειοθελώς του κυριότερου όπλου της, της εικόνας και της χρονικής αμεσότητας, κρίνοντας άξια υποβαθμισμένης κάλυψης, σχεδόν καθ' όλο το πρώτο 24ωρο, μιαν είδηση (εν ψυχρώ φόνος εφήβου από αστυνομικό και κατόπιν εκτεταμένα επεισόδια) που έκανε τον γύρο του κόσμου; 

Ποιος θα φανταζόταν ότι τα κανάλια που μετέδωσαν live ως και τον απόπλου του Στόλου για τα Ίμια, θα υιοθετούσαν, χάριν της "κοινωνικής ειρήνης", μια μάταιη, όπως μπορούμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, τακτική αυτολογοκρισίας; 

Ή μήπως η καθυστερημένη και επιλεκτική ροή της πληροφορίας, απλώς προέκυψε, ως άλλη Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, εν αναμονή του (ανέφικτου) "δεσίματος" της επίσημης εκδοχής, της λείανσης των αντιφάσεων, της ένταξης του εξωφρενικού περιστατικού σε κάποιο εύπεπτο, οικείο σενάριο; 

Αλλά βέβαια καλύτερα να σιωπούν οι μιντιακοί ταγοί μας, αφού τους προσπέρασαν αμείλικτα το youtube, τα μπλογκς και το πατροπαράδοτο "στόμα με στόμα". 

Καλύτερα να σιωπούν, αφού έτσι και αλλιώς, δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλούν. 

Διότι θα χρειαζόταν μεγαλύτερη ειλικρίνεια και συνθετότητα σκέψης, από αυτήν στην οποία μας έχει συνηθίσει ο τηλεοπτικός λόγος, προκειμένου να μας εξηγήσουν ποιοι κατεβάζουν την οργή τους στους δρόμους και γιατί.  

Να μας εξηγήσουν γιατί η "ιδιαιτερότητα" των Εξαρχείων μεταφέρθηκε στην Πάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα. Να μας εξηγήσουν πώς και οι συνήθεις "νεαροί αντεξουσιαστές" δεν ήταν τούτη τη φορά μόνο νεαροί ούτε μόνο αντεξουσιαστές, αλλά όμως ήταν απολύτως αποφασισμένοι να μην αφήσουν τα πεζοδρόμια, παρά τη μεγαλύτερη χημική επίθεση που δέχθηκε ποτέ η πόλη. Να μας εξηγήσουν γιατί, όπως μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, οι κάτοικοι της ρημαγμένης λεωφόρου Αλεξάνδρας εκτόξευαν από τα μπαλκόνια τους στους αστυνομικούς κατάρες και λεμόνια. 

Θα χρειαζόταν λιγότερη αμνημοσύνη, για να ανασύρουν τα μίντια μέσα από την κατάπληξή τους λέξεις όπως "Κουμής-Κανελλοπούλου", "Καλτεζάς", "Τεμπονέρας", "πράσινα σταράκια", "απαγωγές Πακιστανών", "praetores urbani", "ιπτάμενη ζαρντινιέρα" ή να ανασκοπήσουν την (πλούσια σε αμαρτία και φιάσκο) ιστορία ειδικά του σώματος των Ειδικών Φρουρών. 

Θα χρειαζόταν οξυδέρκεια μεγαλύτερη από αυτήν που εξασφαλίζει ο Αντουανέτειος αυτισμός τους, για συνειδητοποιήσουν ότι η σχέση ερεθίσματος και ανταπόκρισης μπορεί και να υπακούει κάποτε στη Θεωρία του Χάους, ιδίως όταν έχει συσσωρευθεί το κατάλληλο εκρηκτικό υπόστρωμα. 

Αφού, τι άλλο από εκρηκτικό είναι το υπόστρωμα μιας κοινωνίας όπου, αν πιστέψουμε τις μετρήσεις, η αίσθηση απουσίας προοπτικής δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από παρισινό προάστιο; Τι να ζηλέψουν τα παρισινά προάστια; Όπου την διαρκή υποβάθμιση των όρων ζωής των υπηκόων διανθίζουν νυχθημερόν κάθε λογής ταπεινώσεις από μικρούς και μεγάλους εκπροσώπους της εξουσίας; Όπου πολιτικές, οικονομικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες συνωμοτούν εις το φώς της ημέρας εναντίον της πρώτης γενιάς στα μεταπολεμικά χρονικά που θα έχει εγγυημένα χειρότερη μοίρα από αυτήν των γονέων της; Όπου οι "κρατικές κορυφές" φέρουν ως παράσημα την ανομία και την ατιμωρησία, καμαρώνοντας για τις βατοπεδινές και λοιπές πομπές τους; 

Μπορούμε βέβαια, αντ’ αυτών, να εστιάσουμε στα αποκαΐδια που γέμισαν ξαφνικά τους δρόμους της πρωτεύουσας: αλλά τα αποκαΐδια δεν είναι σε θέση να μας πουν τίποτε και, όταν εμφανίζονται, είναι ήδη αργά. 

Ας απωθήσουμε λοιπόν τα ενοχλητικά ερωτήματα. Χιλιοπαιγμένη ας συνεχίζει η κασέτα: "λίγοι επίορκοι", "θα αποδοθούν οι ευθύνες στο ακέραιο", "καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται", "οι παραιτήσεις δεν έγιναν δεκτές", "ποιοι υποκινούν τους κουκουλοφόρους".  

Ίσως δε να χρειασθεί να σπεύσει και ο Πρωθυπουργός στο Πεντάγωνο, ντυμένος με μπουφάν, όπως στις περσινές πυρκαγιές. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση η περιβολή του δεν θα είναι εκτός εποχής..." 

Του Κ.Ράπτη απο το skai.gr

Παρακολουθώ το δελτίο ειδήσεων του Σκαϊ. Μιλούν για το θυμό των αστυνομικών. Δεν καταλαβαίνω αν μιλούν σοβαρά η αστειεύονται, αυτό που ξέρω, βλέπω και νιώθω μέρα με τη μέρα είναι ο θυμός του κόσμου, ο θυμός της κοινωνίας. Τα επεισόδια των 2 τελευταίων ημερών είναι μια τρανή απόδειξη γι αυτό. Οι φασαρίες μπορεί να ξεκίνησαν με αφορμή την δολοφονία ενός παιδιού στο κέντρο της Αθήνας απο την αστυνομία, αλλά η ένταση και η διάρκεια τους, νομίζω αντικατοπρίζει και την συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της κοινωνίας απέναντι στα μύρια κακά που αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό, είτε αυτό λέγεται οικονομική κρίση και ανεργία, είτε κοινωνική ανισότητα, είτε αλλαζονεία απο την πλευρά του κράτους και αυτων που κυβερνούν. Όσο ψύχραιμος κι αν είναι κανείς (αν μπορεί μετά απ'όλα αυτά) δεν μπορεί να μην πάρει το μέρος -στην αρχή τουλάχιστον- όλων αυτών που μαζεύτηκαν και έκαψαν το κέντρο χθες το βράδυ. Ήταν μια φυσιολογικότατη αντίδραση (τουλάχιστον για τα δικά μας μέτρα και σταθμά) οργισμένων και εξαγριωμένων ανθρώπων. Τι περίμεναν δηλαδή, τι στιγμή που κλείνουν τους δρόμους κάθε μέρα για τον πιο απίθανο λόγο, μπροστά σε μια τέτοια δολοφονία να κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια? Οι τράπεζες βεβαίως είχαν την τιμητική τους. Δεν ξέρω αν θα μιλούσα έτσι αν ήμουν ιδιοκτήτης ενός σπασμένου αυτοκινητου η καταστήματος, δεν μπορώ να πάρω το μέρος του ενός η του άλλου, δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν εκεί κοντά εκείνη τη στιγμή η αν άνηκα στην παρέα του νεκρού παιδιού, αυτό που ξέρω είναι οτι νιώθω οργισμένος κι εγώ αλλά και -ευτυχώς- ένα μεγάλο κομμάτι συνειδητοποιημένου κόσμου που συγκεντρώθηκε σήμερα για την πορεία στη ΓΑΔΑ. 

Μια φίλη γιόρταζε απόψε και ξεκινούσε απο την επαρχία για να έρθει στην Αθήνα, στα μπουζούκια. Εδώ ο κόσμος καίγεται, της είπα... Α, δε με νοιάζουν αυτά, δεν θα περάσω ούτως η άλλως απο το κέντρο, μου είπε κανονίζοντας τα διαδικαστικά για την αποψινή έξοδο...

Περιπέτειες στην Π.Ράλλη

Tα πρώτα βιντεo απο το χθεσινό live των στέρεο νόβα.

Απο τον mixgrill.gr