Πολύτιμο 1

"Τώρα η πληγή ήταν ακάλυπτη, χωρίς τσιρότα και γάζες, επειδή ετοιμάζανε να τον πλύνουνε. Αν δεν ήτανε μέσα οι δύο νοσοκόμες , σίγουρα, δεν θα ’χα κάτσει τόσο ήσυχα. Μπορεί να ‘γραφα το όνομά μου στην μασχάλη του…. Ή βάζοντας ένα γάντι, να προσπαθούσα να γλιστρήσω το δαχτυλίδι μου με τη φεγγαρόπετρα μέσα, κάτω στον φάρυγγά του – να πάρει κάτι δικό μου μαζί του στο τάφο – όπως εγώ κουβαλάω τόσα δικά του – πάνω κάτω στις σκάλες – άλλοτε με κακία άλλοτε με τρυφερότητα….

Μπορεί και να ξεκούμπωνα το παντελόνι της πυτζάμας του για να ρίξω μια γρήγορη ματιά στα γεννητικά του όργανα – να δω αν ήταν πολύ χνουδωτά- αν και με την ηλικία μπορεί να ήταν λίγο μαδημένος. … Μπορεί πάλι να ξάπλωνα πλάι του με κλειστά τα μάτια – και να φανταζόμουνα πως είμαι κι εγώ πεθαμένη… Ή θα του άνοιγα τα μάτια και θα έσκυβα από πάνω κι έτσι, όταν του τα ξανάκλεινα, θα ‘μουνα η Τελευταία Εικόνα που θα ‘χε δει. Αλλιώς μπορεί να μην έκανα τίποτα απ’ όλα αυτά αλλά να κοίταζα έξω από το παράθυρο – το πάρκο και το περίπτερο – με την ζέστη του ήλιου στο πρόσωπο μου , μέσα από το τζάμι."

Της Μαρίας Μήτσορα

Weiß-al[l]e(s)

n e w -old- y e a r

Βιβλίο: Charles Mingus-Χειρότερα κι απο σκυλιά. "Με άλλα λόγια χωρίζομαι σε 3 ανθρώπους. Ο πρώτος στέκεται αιώνια στη μέση, αδιάφορος, ασυγκίνητος, παρακολουθώντας, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να πει στους άλλους 2 τι βλέπει. Ο δεύτερος είναι σαν τρομαγμένο ζώ οπου επιτίθεται γιατί τρέμει μήπως προλάβουν να του επιτεθούν οι άλλοι. Και, τέλος έχουμε τον τρίτο, έναν άντρα τρυφερό κι υπερευαίσθητο που επιτρέπει στους ανθρώπους να πατήσουν το ιερό της υπαρξής του, τον άντρα που ανέχεται τις προσβολές, που εμπιστεύεται τον κόσμο, που υπογράφει συμβόλαια χωρίς να τα διαβάζει, που πείθεται να δουλέψει φτηνά η και τζάμπα ακόμα, και που όταν διαπιστώνει τι του έχουν κάνει, εξαγριώνεται και θέλει να σκοτώσει, να καταστρέψει τα πάντα, ακόμα και τον εαυτό του, γιατί φέρθηκε τόσο ηλίθια. Αλλά δεν μπορεί-ξανακλείνεται στο καβούκι του. Ποιός απ'ολους είναι ο πραγματικός?" Απο το ντιβάνι του ψυχαναλυτή (σου θυμίζει κάτι?). Η περιπετειώδης ζωή του "μαύρου μέχρι το τέλος", μεγάλου τζαζίστα -με ειδικευση στο bebop- συνθέτη, Mingus με εκλεκτούς "συνοδειπόρους ", όπως Dizzy Gillespie, Charlie Parker, Stan Getz κ.α

Ταινία: Milk του Gus Van Sant. Πολυαναμενόμενη η τελευταία του -αγαπημένου στον "εναλλακτικο" κόσμο- Αμερικανού σκηνοθέτη, γεγονός ούτως η άλλως η κάθε του ταινία, πόσο μάλλον σε αυτή όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο (μήπως ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του?) Sean Penn. Στα 70's, η ζωή, ο αγώνας (για τα δικαιώματα-όχι μόνο των gay) και τελικά η πολιτική καταξίωση, του πρώτου ανοιχτά gay δημοτικού συμβούλου στην Αμερική, Harvey Milk. Δύσκολα μπορώ να θυμηθώ κακή ερμηνεία του Penn, χωρίς πολλές φιοριτούρες, στην πιο "εμπορική" ταινία του Gus Van Sant. Ακρως ενδιαφέρουσα και σαν θέμα και σαν προσέγγιση, χωρίς να αφορά ένα "ειδικό" κοινό (όπως ακουγόταν στην αρχή).    

Group: John & Jehn. Ζευγάρι, κι αυτό. Γάλλοι πιτσιρικάδες που πήγαν στο Λονδίνο και κυκλοφόρησαν μέσα στο 08 ένα εξαιρετικό (εντάξει, λίγο υπερβολικό αλλά ανώτερο απο πολλά "εξαιρετικά" της χρονιάς), σκοτεινό, "weird" album με το όνομα τους. Έχουν χιούμορ. Το βινύλιο 10+κάτι λίρες.

Goodies: Κομψά κινέζικα καθρεφτάκια (αυτά για το "φρεσκάρισμα") με ρομαντικές, goth η φολκλόρ ζωγραφιές στο καπάκι, σε ωραία κόκκινη χάρτινη θήκη απο την αγορά του Portobello. Και με μεγενθυτικό φακό. Ήδη βολεύουν κόσμο.

To do: Berlinale. Έφυγα... 

Σάββατο βράδυ-Κυριακή πρωί

γκαου μπιου

KBHTA+handypark. Πρώτο μέρος. laptop, πλήκτρα, φωνή. Είχα πολύ καιρό να τον δω απο τόσο κοντά. Η συνειδητοποίηση ότι και μεις δεν είμαστε πια 19-20, μεγαλώσαμε, ήρθε σαν "απάντηση" στην πρώτη εντύπωση ότι ο Κ.Β γέρασε. Γκρίζα μαλλιά, εμφανώς τρακαρισμένος απήγγειλε/τραγούδησε όλα αυτά που τον έκαναν τόσο αγαπητό αυτά τα χρόνια. Η Μιράντα ήταν εκεί, όπως και το Δύο, η Πορνοστάρ, τα Κορίτσια καριέρας βεβαίως, οι Στέρεο Νόβα και οι τελευταίες δουλειές του. Αυτό που πάντα μου άρεσε ήταν ότι στα live συνεχώς πειράζει τα κομμάτια του, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Χάνεις τους τίτλους, cut+paste τα λόγια απο το ένα στο άλλο, ασπρόμαυρες εικόνες στην οθόνη. Μέρος δεύτερο, με full μπάντα που λένε. Τώρα τα τραγούδια ήταν αγνώριστα, εκτός απο το Κύμα ίσως. Heavy κιθάρες με μια πιο "ελαφριά" ποπ ερμηνεία. Τολμηρή η όλη προσπάθεια αλλά καλώς η κακώς σε μένα δεν λειτούργησε (τα τραπέζια επίσης δεν βοηθούν). Προτιμώ τον Κωνσταντίνο σε αυτό που ξέρει -κατα τη γνώμη μου- να κάνει καλύτερα. Χειροκροτήματα, φωνές (μόνο αναπτήρες δεν άναψαν), encore. Χαμογελούσε συνεχώς σαν μικρό-χαζό παιδί. Με αυτό φύγαμε.    

Look left, do the right (you are in the monitor)

Σπιτάκια με κήπους στο West Hampstead, organic freakness-σε κάθε γωνιά-παντού, κάμερες, η αναζήτηση του I.C.A, porno (art?) films,  η Tate modern και ο ορίζοντας απο την μεταλική γέφυρα πάνω απο τον Τάμεση, κάμερες, όλα τακτοποιημένα, αστείοι dealers, λίρες, η Βασίλισσα, κάμερες, λεωφορεία που δεν σταματούν, έλεγχος, κλειστοφοβικό μετρό, οι ωραιότερες αγορές, κατανάλωση, πλαστικές κάρτες-δυστυχία, κάμερες, τσάι με μπαχαρικά, πυρετός, soya milk, φαγητό στο κρεβάτι, no smoking-no smoking-no smoking, ομπρέλα δολοφόνος, χαμόγελα, ο καλύτερος espresso σε Γαλλικό όμως καφέ, κάμερες, ουρές, πολυπολιτισμικότητα (πραγματική), τα βράδια της Παρασκευής χωρίς καλσόν, Κινέζικα καθρεφτάκια, αόρατοι συγκάτοικοι, ένας καθρέφτης που είδε πολλά, υγρασία, εξάντληση, αλλαγή πτήσης, ρεύμα στα δάχτυλα, μια χειραποσκευή παρακαλώ, κάμερες... Επιστροφή. Και τώρα τι...?

I'm a thief

"I am a thief because I acquire music from the Internet. Habitually. Gleefully. Unapologetically. I download, I stream, I burn, I rip and I glow. I shuffle through playlists, scour file sharing engines, peruse Web sites for music video selections and compile songs for mixes I make for my friends with less tune-hunting time than I have.I do it all to find The Song. The One that elevates me when I'm down or, conversely, compliments the hurt after a rough day. The One that makes my adrenaline surge, my serotonin flood, my blood rush to my head. The One that connects me to another person. The One that connects me to the artist who authored it. The One that connects me to myself.And yet, I'm told that by doing so, I am conducting burglary. I am accused of being unlawful. Unethical. Unloyal to musicians, even. Unloyal?" 

Όπως δημοσιεύτηκε πριν κάμποσα χρόνια στο θρυλικό mouschocolat απο τον tunik

άνιμαλ collective ,  amiina φρομ αϊσλαντ , μπανγκ-γκανγκ

Mystery of the Flamingos ost (μπάι σινεματικ ορκεστρα)  

jonh and jehn (όπως Jack&Meg) 

share e v e r y t h i n g

love, chocolates & freedom

Explosions in the sky

[lars henkel]

...of our minds (our bodies then)

Berlin or not Berlin;

screenings:

e-phos / 2005
Athens Video Art Festival / 2008
Synch / 2008

απο τη nalmita

{****^^^^****}

Φιλοι και γνωστοί που τους πήρε και τους σήκωσε/η αδυναμία κατανόησης και παραδοχής των λαθών μας είναι ο τάφος μας, η έλλειψη εμπιστοσύνης επίσης/περίπλοκες, ανθρώπινες σχέσεις/λάθος επιλογές-λάθος πρόσωπα, ο πιο σταθερός μας κύκλος/κρίση, σε όλα τα επίπεδα/η ανέχεια και η απελπισία οδηγούν σε κάθε είδους "πλιάτσικο", την ευθύνη ποιός θα την πάρει/κουκουλοφόροι αστυνομικοί συλλαμβάνουν διαδηλωτές, άμυαλα πιτσιρίκια καταστρέφουν ότι βρουν/η επανάσταση θα μεταδοθεί απο τις σπασμένες τηλεοράσεις/σκουπίδια εξοστρακίζονται στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβοσβήνει ασφαλές πια, μόνο κι έρημο/μαζικοί αφορισμοί για ένα σκληρό και άγριο έτος/παίζουμε Άμλετ καθημερινά, για 5-10 ευρώ/μουσική, ταινίες και βιβλία, τα εργαλεία επιβίωσης των ρομαντικών (μόνο αυτοί θα σωθούν άλλωστε, το είπαμε)/ο χειμώνας δεν ήρθε ποτέ, μας έμειναν οι σοκολάτες και τα βαριά ρούχα κρεμασμένα/μοιράσου, είναι το καλύτερο που έχεις να κάνεις/η διαπίστωση οτι η τεχνολογία μας φέρνει πιο κοντά,  επιβεβαιώνεται καθημερινά (εκκωφαντικά), η αποξένωση είναι αποτέλεσμα λάνθασμένης επιλογής προσέγγισης και ανειλικρίνειας προς τον εαυτό μας (συνεπώς και προς τους άλλους)/ελλαδίτσα, καμένη γη/η αμφισβήτηση, η (μερική) αφύπνιση, η ολοένα και μαζικότερη απαξίωση των παραδοσιακά προβοκατόρικων μέσων κατασκευής της αλήθειας σηματοδοτούν κάτι, όταν μάθουμε να συζητάμε ψύχραιμα θα έχουμε κάνει ένα βήμα μπροστά/η (όποια) προσπάθεια αλλαγής των γύρω μας, σκοντάφτει πάντα στην δική μας ανικανότητα να κοιτάξουμε μέσα μας (τόσο κλισέ όσο και -τρομακτικά- αληθινό)/όλοι ξέρουμε ότι η αγάπη (προς όλες τις κατευθύνσεις, έλεγε ενα παλιό τραγούδι) μας βοηθάει να γίνουμε καλύτεροι. Άνθρωποι.  

Επίκαιρα

Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται

"Υπάρχουν αυτοί που μιλάνε και αυτοί που σιωπούν. Σιωπούν, μολονότι ο ρόλος τους είναι να διακινούν την πληροφορία και τον λόγο. Σιωπούν εκκωφαντικά και προφανώς ένοχα. 

Ποιος θα το έλεγε ότι η ελληνική τηλεόραση των αλλεπάλληλων έκτακτων δελτίων, των ζωντανών συνδέσεων για ψύλλου πήδημα, της κρυφής κάμερας ακόμα-ακόμα, στην συντριπτική της πλειονότητα θα αποστερούνταν οικειοθελώς του κυριότερου όπλου της, της εικόνας και της χρονικής αμεσότητας, κρίνοντας άξια υποβαθμισμένης κάλυψης, σχεδόν καθ' όλο το πρώτο 24ωρο, μιαν είδηση (εν ψυχρώ φόνος εφήβου από αστυνομικό και κατόπιν εκτεταμένα επεισόδια) που έκανε τον γύρο του κόσμου; 

Ποιος θα φανταζόταν ότι τα κανάλια που μετέδωσαν live ως και τον απόπλου του Στόλου για τα Ίμια, θα υιοθετούσαν, χάριν της "κοινωνικής ειρήνης", μια μάταιη, όπως μπορούμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, τακτική αυτολογοκρισίας; 

Ή μήπως η καθυστερημένη και επιλεκτική ροή της πληροφορίας, απλώς προέκυψε, ως άλλη Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, εν αναμονή του (ανέφικτου) "δεσίματος" της επίσημης εκδοχής, της λείανσης των αντιφάσεων, της ένταξης του εξωφρενικού περιστατικού σε κάποιο εύπεπτο, οικείο σενάριο; 

Αλλά βέβαια καλύτερα να σιωπούν οι μιντιακοί ταγοί μας, αφού τους προσπέρασαν αμείλικτα το youtube, τα μπλογκς και το πατροπαράδοτο "στόμα με στόμα". 

Καλύτερα να σιωπούν, αφού έτσι και αλλιώς, δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλούν. 

Διότι θα χρειαζόταν μεγαλύτερη ειλικρίνεια και συνθετότητα σκέψης, από αυτήν στην οποία μας έχει συνηθίσει ο τηλεοπτικός λόγος, προκειμένου να μας εξηγήσουν ποιοι κατεβάζουν την οργή τους στους δρόμους και γιατί.  

Να μας εξηγήσουν γιατί η "ιδιαιτερότητα" των Εξαρχείων μεταφέρθηκε στην Πάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα. Να μας εξηγήσουν πώς και οι συνήθεις "νεαροί αντεξουσιαστές" δεν ήταν τούτη τη φορά μόνο νεαροί ούτε μόνο αντεξουσιαστές, αλλά όμως ήταν απολύτως αποφασισμένοι να μην αφήσουν τα πεζοδρόμια, παρά τη μεγαλύτερη χημική επίθεση που δέχθηκε ποτέ η πόλη. Να μας εξηγήσουν γιατί, όπως μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, οι κάτοικοι της ρημαγμένης λεωφόρου Αλεξάνδρας εκτόξευαν από τα μπαλκόνια τους στους αστυνομικούς κατάρες και λεμόνια. 

Θα χρειαζόταν λιγότερη αμνημοσύνη, για να ανασύρουν τα μίντια μέσα από την κατάπληξή τους λέξεις όπως "Κουμής-Κανελλοπούλου", "Καλτεζάς", "Τεμπονέρας", "πράσινα σταράκια", "απαγωγές Πακιστανών", "praetores urbani", "ιπτάμενη ζαρντινιέρα" ή να ανασκοπήσουν την (πλούσια σε αμαρτία και φιάσκο) ιστορία ειδικά του σώματος των Ειδικών Φρουρών. 

Θα χρειαζόταν οξυδέρκεια μεγαλύτερη από αυτήν που εξασφαλίζει ο Αντουανέτειος αυτισμός τους, για συνειδητοποιήσουν ότι η σχέση ερεθίσματος και ανταπόκρισης μπορεί και να υπακούει κάποτε στη Θεωρία του Χάους, ιδίως όταν έχει συσσωρευθεί το κατάλληλο εκρηκτικό υπόστρωμα. 

Αφού, τι άλλο από εκρηκτικό είναι το υπόστρωμα μιας κοινωνίας όπου, αν πιστέψουμε τις μετρήσεις, η αίσθηση απουσίας προοπτικής δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από παρισινό προάστιο; Τι να ζηλέψουν τα παρισινά προάστια; Όπου την διαρκή υποβάθμιση των όρων ζωής των υπηκόων διανθίζουν νυχθημερόν κάθε λογής ταπεινώσεις από μικρούς και μεγάλους εκπροσώπους της εξουσίας; Όπου πολιτικές, οικονομικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες συνωμοτούν εις το φώς της ημέρας εναντίον της πρώτης γενιάς στα μεταπολεμικά χρονικά που θα έχει εγγυημένα χειρότερη μοίρα από αυτήν των γονέων της; Όπου οι "κρατικές κορυφές" φέρουν ως παράσημα την ανομία και την ατιμωρησία, καμαρώνοντας για τις βατοπεδινές και λοιπές πομπές τους; 

Μπορούμε βέβαια, αντ’ αυτών, να εστιάσουμε στα αποκαΐδια που γέμισαν ξαφνικά τους δρόμους της πρωτεύουσας: αλλά τα αποκαΐδια δεν είναι σε θέση να μας πουν τίποτε και, όταν εμφανίζονται, είναι ήδη αργά. 

Ας απωθήσουμε λοιπόν τα ενοχλητικά ερωτήματα. Χιλιοπαιγμένη ας συνεχίζει η κασέτα: "λίγοι επίορκοι", "θα αποδοθούν οι ευθύνες στο ακέραιο", "καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται", "οι παραιτήσεις δεν έγιναν δεκτές", "ποιοι υποκινούν τους κουκουλοφόρους".  

Ίσως δε να χρειασθεί να σπεύσει και ο Πρωθυπουργός στο Πεντάγωνο, ντυμένος με μπουφάν, όπως στις περσινές πυρκαγιές. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση η περιβολή του δεν θα είναι εκτός εποχής..." 

Του Κ.Ράπτη απο το skai.gr

Παρακολουθώ το δελτίο ειδήσεων του Σκαϊ. Μιλούν για το θυμό των αστυνομικών. Δεν καταλαβαίνω αν μιλούν σοβαρά η αστειεύονται, αυτό που ξέρω, βλέπω και νιώθω μέρα με τη μέρα είναι ο θυμός του κόσμου, ο θυμός της κοινωνίας. Τα επεισόδια των 2 τελευταίων ημερών είναι μια τρανή απόδειξη γι αυτό. Οι φασαρίες μπορεί να ξεκίνησαν με αφορμή την δολοφονία ενός παιδιού στο κέντρο της Αθήνας απο την αστυνομία, αλλά η ένταση και η διάρκεια τους, νομίζω αντικατοπρίζει και την συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της κοινωνίας απέναντι στα μύρια κακά που αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό, είτε αυτό λέγεται οικονομική κρίση και ανεργία, είτε κοινωνική ανισότητα, είτε αλλαζονεία απο την πλευρά του κράτους και αυτων που κυβερνούν. Όσο ψύχραιμος κι αν είναι κανείς (αν μπορεί μετά απ'όλα αυτά) δεν μπορεί να μην πάρει το μέρος -στην αρχή τουλάχιστον- όλων αυτών που μαζεύτηκαν και έκαψαν το κέντρο χθες το βράδυ. Ήταν μια φυσιολογικότατη αντίδραση (τουλάχιστον για τα δικά μας μέτρα και σταθμά) οργισμένων και εξαγριωμένων ανθρώπων. Τι περίμεναν δηλαδή, τι στιγμή που κλείνουν τους δρόμους κάθε μέρα για τον πιο απίθανο λόγο, μπροστά σε μια τέτοια δολοφονία να κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια? Οι τράπεζες βεβαίως είχαν την τιμητική τους. Δεν ξέρω αν θα μιλούσα έτσι αν ήμουν ιδιοκτήτης ενός σπασμένου αυτοκινητου η καταστήματος, δεν μπορώ να πάρω το μέρος του ενός η του άλλου, δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν εκεί κοντά εκείνη τη στιγμή η αν άνηκα στην παρέα του νεκρού παιδιού, αυτό που ξέρω είναι οτι νιώθω οργισμένος κι εγώ αλλά και -ευτυχώς- ένα μεγάλο κομμάτι συνειδητοποιημένου κόσμου που συγκεντρώθηκε σήμερα για την πορεία στη ΓΑΔΑ. 

Μια φίλη γιόρταζε απόψε και ξεκινούσε απο την επαρχία για να έρθει στην Αθήνα, στα μπουζούκια. Εδώ ο κόσμος καίγεται, της είπα... Α, δε με νοιάζουν αυτά, δεν θα περάσω ούτως η άλλως απο το κέντρο, μου είπε κανονίζοντας τα διαδικαστικά για την αποψινή έξοδο...

Περιπέτειες στην Π.Ράλλη

Tα πρώτα βιντεo απο το χθεσινό live των στέρεο νόβα.

Απο τον mixgrill.gr

The Distance

Μετά απο ένα Σ/Κ τουρισμού στην Αθήνα, δείχνοντας τις ομορφιές (ποιες?) της στους "Ευρωπαίους" φιλοξενούμενους μου και αφού επιτέλους η γάτα ήρθε στο νέο της σπίτι, είπα να ανοίξω και τις τελευταίες κούτες που είχαν μείνει πεταμένες στο διάδρομο. Πολλές ώρες μετά, καθώς ανακάτευα τα λιγοστά cd που κατάφεραν και μετακόμισαν μαζί μου, έπεσα πάνω στο εξαιρετικό Distance των Flying Saucer Attack. To Distance που κυκλοφόρησε το 1994 (και ήταν μια συλλογή απο singles και όχι το δεύτερο τους album), αγαπήθηκε πάρα πολύ απο εκείνη τη γενιά που είχε αρχίσει να βαριέται την indie pop ανακύκλωση της σκηνής του Λονδίνου και είχε αρχίσει να την ψάχνει σε μικρά labels, για νέους μουσικούς και ακούσματα. Απο τη σκηνή του Bristol που άνθισε στα 90's, εκτός απο τους Portishead ξεπήδησαν -μεταξύ άλλων- και άλλα δύο σχήματα με διαφορετικό ήχο, σαφώς μικρότερο πυρήνα οπαδών αλλά το ίδιο πιστών. Οι Third Eye Foundation του Matt Elliott και οι Flying Saucer Attack των Pearce-Brook. Μιας και όρος post rock δεν είχε εφευρεθεί τότε, ήταν αρκετά δύσκολο για τους δημοσιογράφους να τους βάλουν κάτω απο μια ταμπέλα, πράγμα που ίσως συνέβαλε στο γεγονός ότι αμφότεροι, ποτέ δεν έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό. Ο ήχος τους είναι κάτι σαν experimental dreamy space pop, αιθέριες αναφορές απο αυτόν της 4ΑD, shoegaze, ambient ατμόσφαιρες με lo-fi κιθαριστικές εξάρσεις αυτός των F.S.A, ηλεκτρονικά και λούπες αυτός των Τ.Ε.F (γαμημένες ταμπέλες). Καλός ο πρόλογος, αλλού θέλω να καταλήξω. Ακούγοντας ξανά και ξανά το Distance (υπο τις πλέον κατάλληλες συνθήκες), άρχισαν να μου έρχονται στο μυαλό διάφορες  καταστάσεις αλλά και ατάκες σχετικά με την Απόσταση, είτε απο προσωπική εμπειρία είτε απο φίλους και γνωστούς. Η απόσταση κάνει μια σχέση πιο δυνατή (κλισέ), Χμμ..δεν ξέρω, αυτό με την απόσταση το'χω ξανακάνει ήδη 2 φορές και δεν ξέρω αν θέλω..Ναι κι εγώ δεν ξέρω αν θέλω, μάλλον όχι, με φοβίζει η απόσταση (αναποφάσιστοι), Μην ανησυχείς θα μας κάνει καλό που θα είμαστε μακριά για λίγο (ναι καλά), Μα ο ένας στο Βορρά και ο άλλος στο Νότο? τι σχέση είναι αυτή? (απο απόσταση), Με φοβίζει πάρα πολύ, δεν θ'αντέξω, είναι δύσκολα (φοβισμένη), Πότε θα έρθεις? εγώ δεν ξέρω πότε θα ξανάρθω αλλά μπορείς να έρθεις εσύ όποτε θέλεις (υποσχέσεις), Όλο εγώ έρχομαι τον τελευταίο καιρό, δε νομίζεις? (άρχισαν τα προβλήματα), Οι σχέσεις απο απόσταση είναι καταδικασμένες να αποτύχουν (συμπέρασμα?), Δεν μπορώ να διανοηθώ οτι δεν θα σ'εχω δίπλα μου κάθε μέρα.. (ωχ), Θα σε "παρακολουθώ" απο μακριά (ναι, ok), Είπαμε να πάει για λίγο και βλέπουμε τι θα κάνουμε (δοκιμές), Αν βρει καμια άλλη εκεί θα δω τι θα κάνω (χμμ)... Συμπέρασμα? ποιο συμπέρασμα.. Η απόσταση λοιπόν, άλλοτε λειτουργεί "ενισχυτικά" άλλοτε όχι. Ποιος το γνωρίζει απο την αρχή και ποιος παίρνει το ρίσκο να κάνει προβλέψεις? Μπορεί μεν και δημιουργεί ένα ωραίο συναίσθημα, αυτό της προσμονής, στις αρχές η στο τέλος κάθε μήνα, διμήνου, τριμήνου κ.ο.κ, εμπεριέχει όμως και τους κινδύνους και δυσκολίες που ολοι γνωρίζουμε. Άρα, το μοναδικό συμπέρασμα που βγαίνει απ'όλη αυτή τη νιρβάνα-κατάσταση, είναι ότι οι F.S.A ήταν ένα σπουδαίο συγκρότημα αφού αφορμή για όλο αυτό το κατεβατό ήταν ένα και μόνο άλμπουμ τους (παίζει πάνω δεξιά) που σχεδόν 15 χρόνια μετά, παίζει στο repeat όλη μέρα. 

Χειμώνας ...

Συνάδελφος

REMI GAILLARD - L'ASTRONAUTE

Μέρα μεσημέρι...

... στο γραφείο. πολύ δουλειά. διάλογος (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) στο  msn.

(...) - tony cliftonι: eeeeeeeeee
ela na milisoume
- onelittleastronautι: lol
mpa, noiw8eis monos?
- ela re, oxi
diavasa to post sou
- lol
- prosektika giati einai diskolo na to katalaveis me tin mia
- nai e?
- kai ta simeia stiksis sou den voithane kai poli, eidika ta kommata
einai lathos, kai nomizo oti exeis grapsei kai kati lathos giati den vgainei noima
- gia pes, mporei
- Η οποιασδήποτε μορφής αλλαγή των καθημερινών σου συνηθειών, προσωρινή αλλαγή γιατί η διακοπή αυτών, προσωρινή είναι τις περισσότερες φορές -εκτός ελαχίστων αξιοζήλευτων περιπτώσεων-
- liges fores ta xanadiavazw. i diakopi twn ka8imerinwn sou syni8eiwn ennow
oi diakopes telospantwn
ti einai oi diakopes
paw diakopes, ti skata einai auto
- aaa
- tora katalava re
alla ekeino to komma stin mesi den tha eprepe na iparxei
kai tha eprepe na iparxei mia akoma pavla prin to "prosorini"
- vasika, grafw opws milaw, diladi me pauseis, komata, kompiasmata
- to ksero auto, anyway
to post einai poli gamato
- xairomai omws pou to anakalypses tsakali
- apisteuta endoskopiko
- kokkinizw
- koitakses ton eauto sou me alitheia
*des analogo post
iparxoun 2 eidon athropoi, autoi pou mporoun na erthoun antimetopoi me ton eauto tous kai autoi pou oxi
se auto to post vazeis ton eauto sou apenanti
tora to thema einai poios einai autos o eautos
tha elega oti apo tin mia einai o g. kai apo tin o little
o g. doulevei ston k..., o little den doulevei
lolol
auto pou thelo na po einai oti,den iparxoun kai polles diafores anametaksi tous
alla epeidi theoritika einai to idio atomo
otan anakalipteis oti den iparxei kai apoliti tautisi
tromazeis ligo
- giati to les auto? 
- poio apo ola?
- oti den yparxei tautisi
- giati o little einai ousiastika to protipo
auto itheles na gineis otan eisoun mikros
auto theleis na gineis otan megaloseis
kai epeidi tora megaloneis ligo fovasai oti den tha mporeseis na tous tautiseis tous 2
alla ola auta isos einai apla paixnidia tou mialou
- koita , auto isxyei gia olous tous an8rwpous
8elw na pw oti otan einai mikroi kai a8woi, alliws fantazontai ta pragmata
alla, pali den polykatalavainw, o little...den nomizw oti einai kati diaforetiko
- oute ego, o little einai autos pou doulevei sto verolino voithontas tous anthropous kai ta zoa
alla oute auto einai, giati an o g. paei sto verolino kai doulevei voithontas tous anthropous kai ta zoa, tote o little mporei na paei sti somalia gia na voithisei tin epanastasi kata tis xountas
kai an paei kai ekei o g. tote o little mallon tha paei sto sidironero na kalliergei ntomates
auto pou thelo na po einai
oti o little einai autos pou se kanei kalitero anthropo
den exei simasia ti tha kaneis, an tha pas sto verlolino i sto sidironero
auto pou exei simasia einai 1!
kai einai tragiko!
TRAGIKO!
oso ego koitousa ton malaka ton charlie esi evlepes to logotipo tis tileorasis!
-lololololol, tromero auto
episis prepei na sou pw oti osi wra vlepate ton olympiako egw psilikoimomoun
- kala auto to ksero
- op. pws to xereis
- malaka vale alpha!
- eimai grafeio re. ti exei?
- asto. loipon mia teleutaia kouventa tha po
to pan einai na vreithei isoropia, o g. na ta vrei me ton little kai o s. me ton tunik (...)

All my little words

You are a splendid butterfly
It is your wings that make you beautiful
And I could make you fly away
But I could never make you stay
You said you were in love with me
Both of us know that that's impossible
And I could make you rue the day
But I could never make you stay

Not for all the tea in China
Not if I could sing like a bird
Not for all North Carolina
Not for all my little words
Not if I could write for you
The sweetest song you ever heard
It doesn't matter what I'll do
Not for all my little words

Now that you've made me want to die
You tell me that you're unboyfriendable
And I could make you pay in pain
But I could never make you stay

17 Νοέμβρη

[το κρασί και τα κάστανα πάνε μαζί λέει η γιαγιά]

Η επιστροφή (στην πόλη, καθημερινότητα, εργασία&χαρά κλπ κλπ), συνοδεύεται πάντα απο ανάμεικτα συναισθήματα. Αν δεν συμβαίνει αυτό τότε κάτι πάει στραβά. Η οποιασδήποτε μορφής αλλαγή των καθημερινών σου συνηθειών, προσωρινή αλλαγή γιατί η διακοπή αυτών, προσωρινή είναι τις περισσότερες φορές -εκτός ελαχίστων αξιοζήλευτων περιπτώσεων- και ειδικά όταν αυτή, η αλλαγή, σημαίνει ότι έχω άπειρο χρόνο να κοιτάζω το ταβάνι, η να χαζεύω έξω απο το παράθυρο τις εναλλαγές των χρωμάτων σε γη και ουρανό ή ακόμα και να αφήνω την τηλεόραση ανοιχτή ως αργά και να "κάνω" ότι παρακολουθώ κάτι, ενώ στην ουσία το βλέμμα μου είναι καρφωμένο στο λογότυπο της π.χ, αυτή η κατάσταση και η "δεν κάνω τίποτα" συμπεριφορά, είναι που φέρνει ξανά στην επιφάνεια επιθυμίες και ρητορικά/υπαρξιακά ερωτήματα που πιθανόν νόμιζες (η ευχόσουν), ότι εκεί που τα είχες καταχωνιάσει (εσύ η κάποιος άλλος?) ήταν αρκετά ασφαλές μέρος ώστε να μην ξαναβγούν στην επιφάνεια. Τεστ επαγγελματικού (μόνο?) προσανατολισμού. Έπειτα συνειδητοποιείς ότι όντως σκέφτηκες η συζήτησες/μοιράστηκες/σχεδίασες επειδή...είχες τον χρόνο. Και ότι αυτός τρέχει. Και ότι αυτά τα μικρά διαλείμματα είναι κάτι παραπάνω απο αναγκαία, και κάποιες φορές είναι με κάποιο τρόπο σαν μικρές ατομικές "επαναστάσεις". Υπερβολές ίσως..όπως υπερβολικό είναι και το να σκέφτεσαι ότι αυτο το γαμημένο σύστημα μας "παίρνει" όλο και περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να μην σκεφτόμαστε = "επαναστατούμε". Εδώ αποσυντονίστηκα. Anyway, δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός, δεν έχω καμιά διάθεση να γράψω για επαναστάσεις η επετείους, η για τους εξεγερμένους κρατούμενους των φυλακών, την οικονομική κατάσταση της μπανανίας και των καθυστερημένων κατοίκων της, τις κοινωνικές ανισότητες, τους μετανάστες που τους συμπεριφέρονται χειρότερα απο σκυλιά μέσα σ'αυτά τα γαμημένα τραίνα (η τρένα) που αργούν. Ούτε για τον υγρό, Λονδρέζικο καιρό χτές το βράδυ στο σταθμό, τις προσπάθειες για τη διάσωση της αρκούδας, την ΕΜΠΕΙΡΙΑ των ιαματικών λουτρών, το γήπεδο με τα κοριτσάκια, τη γνωριμία με τη γιαγιά Ευρώπη, ή για το μήνυμα που ήρθε κάποια στιγμή στο κινητό "welcome to the Republic of Macedonia, have a pleasant stay in our country"... Ούτε καν για την καινούρια Marianne Faithfull που ακούω απ'το πρωί.  

Χμμ.. μάλλον ευχαριστώ θέλω να πω για την παρέα την φιλοξενία και τα καλούδια στους hugh, tsihiro, vouli (?), scarface και tunik (busby). Ευτυχώς στην Αθήνα ήρθε ο χειμώνας..

Ο μικρός Χανς*

Πατέρας - <<Θα προτιμούσες η Χάννα να μην είχε έρθει στον κόσμο, η σου αρέσει που υπάρχει?

Χανς - Θα προτιμούσα να μην είχε έρθει καθόλου στον κόσμο.

-Γιατί?

-Τουλάχιστον δεν θα τσίριζε έτσι κι εγώ δεν αντέχω καθόλου τα τσιρίγματα.

-Μα κι εσυ τσιρίζεις.

-Και η Χάννα όμως τσιρίζει.

-Γιατί δεν μπορείς να το αντέξεις?

-Επειδή τσιρίζει τόσο δυνατά.

-Μα δεν τσιρίζει καθόλου.

-Τσιρίζει, όταν την χτυπήσει κανείς στο γυμνό κωλαράκι.

-Εσύ την έχεις χτυπήσει ποτέ?

-'Οχι... Γιατί? Επειδή κάνει τέτοια φασαρία με τα τσιρίγματα?

-Αφού προτιμάς να μην είχε έρθει στον κόσμο, σημαίνει πως δεν την αγαπάς καθόλου.

-Μμ, μμ (συμφωνώντας).

-Γι' αυτό, όταν η μαμά έκανε στην Χάννα μπάνιο, σκέφτηκες πως αν τώρα τραβούσε τα χέρια της, η Χαννα θα έπεφτε μέσα στο νερό...

-... Και θα πέθαινε.

-Και τότε θα ήσουν μόνος με τη μαμά. Άλλα ένα καλό παιδί δεν το εύχεται αυτό.

-'Ομως μπορεί να το σκέφτεται.

-Αυτό όμως δεν είναι καλό.

-Είναι όμως καλό να το σκέφτεται, για να το γράψει στον καθηγητή>>   

*O μικρός Χανς (εκδόσεις Επίκουρος) θα κάνει παρέα στο μικρό αστροναύτη στις ολιγοήμερες διακοπές του, στα βόρεια.

Love is in the air

Εδώ και κάμποσες μέρες στο μπαλκόνι μου υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος!

Rote Armee Fraktion

Παρασκευή μεσημέρι στην Όπερα της Ακαδημίας, εμείς και άλλα 10-15 άτομα σπεύσαμε για να δούμε το νέο -όπως όλα δείχνουν- hit του Γερμανικού κινηματογράφου. Η Όπερα είναι ένας πάρα πολύ ωραίος, μεγάλος άνετος κινηματογράφος αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τα 8,5 ευρώ της εισόδου σε μεσημεριανή προβολή. Anyway, η ταινία με τον τίτλο Der Baader Meinhof komplex είναι κάτι ανάμεσα σε documentary και fiction και αναφέρεται στην άνοδο και την πτώση της δυτικογερμανικής τρομοκρατικής οργάνωσης RAF που σχηματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 70 απο τους Andreas Baader (μαζί με την σύντροφο του Gudrun Ennslin) και της δημοσιογράφου Ulrike Meinhof. Εν μέρει αυτό που ήθελε η ταινία, δηλαδή να καταγράψει την δράση της οργάνωσης αμερόληπτα το πέτυχε, όσο καλές προθέσεις όμως κι αν έχει κανείς δεν μπορεί να μην σταθεί και να μην ανρωτηθεί γιατί σε κάποια γεγονότα νόμιζες οτι η τανία "έτρεχε" πιο γρήγορα απ' ότι σε άλλα. Το τραγικό επεισόδιο των Ολυμπιακών αγώνων π.χ πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, το ίδιο και η αεροπειρατεία. Επίσης το πως τόσο εύκολα η οργάνωση δημιούργησε δεσμούς με Άραβες τρομοκράτες δεν εξηγείται καθόλου, σε κάποια σημεία μάλιστα σου δημιουργεί την εντύπωση ότι όλος ο Αραβικός κόσμος είναι ντε και καλά ζωσμένος με όπλα και περιμένει στην γωνία τον κάθε Δυτικό τρομοκράτη για να τον βοηθήσει, πράγμα τουλάχιστον αφελές. Εκτός των ανωτέρω, η ταινία παρακολουθεί απο κοντά το ξεκίνημα αυτής της ένοπλης επανάστασης που με αφορμή τον πόλεμο στο Βιετνάμ προσπαθεί να αγωνιστεί για μια περισσότερο δίκαιη κοινωνία, έχοντας ένα ισχυρό ιδεολογικό υπόβαθρο -στην αρχή τουλάχιστον- γι αυτό και συγκεκριμένους στόχους, αργότερα όμως η μπάλα χάνεται και  πολύ γρήγορα έρχεται το τέλος -όπως το ξέρουμε- για τους αυτοπροσδιόριζόμενους "αντάρτες των πόλεων". Καμία σχέση με τους δικούς μας γκαζάκηδες των Εξαρχείων βέβαια.... Το σενάριο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Stefan Aust, σημαντικού αριστερού δημοσιογράφου που λέγεται ότι είχε γνωρίσει την Meinhof. Η Martina Gedeck που υποδύεται τη Meinhof είναι φοβερή και τρομερή (το ίδιο και στις 2-3 ακόμα ταινίες που την έχω δει), όπως και όλο το team των ηθοποιών, αλλά και σαν ταινία, είναι τεχνικά εξαιρετική. Το κοριτσάκι που βγάζει φωτογραφίες τον Baader λίγο πριν τη σύλληψη του αλλά και η κατάπτωση της Meinhof μέσα στο λευκό κελί της είναι απο τις πιο "δυνατές" εικόνες της ταινίας. Και αυτή η "απομυθοποίηση" των ιδρυτών της RAF στο τέλος έρχεται νομίζω για να ισοσταθμίσει λίγο τα υπερ και τα κατα της ένοπλης -και τυφλής-βίας της οργάνωσης στα μάτια του θεατή, μιας και ανπόφευκτα, όσο αμερόληπτα κι αν παρουσιάζει κανείς τα γεγονότα, σχεδόν πάντα, το κοινό παίρνει το μέρος των λίγων και των ρομαντικών ιδεαλιστών που χτυπάνε το σύστημα. Νομίζω οτι οι 2.30 ώρες που διαρκεί αξίζουν και με το παραπάνω. Ειδική μνεία στην ομορφιά και την κομψότητα των περισσοτέρων τρομοκρατισσών (?) της οργάνωσης... 

Trailer εδώ. Περισσότερα για τη RAF εδώ.

Παρακάτω ένα industrial σχήμα απο τον Καναδά που ονομάζεται Die Baader-Meinhof Gruppe με το video Kalashnikov.

                         

vanilla strawberry knickbocker glory

l a s t d a y s f a v s

Ταινία: Vicky Cristina Barcelona. Όχι γιατί είναι η νέα του Woody Allen. Ούτε για το περίφημο φιλί της Cruz με την Johansson. Αλλά γιατί έχει προκαλέσει έναν διάλογο. Menage a trois. Λειτουργεί, δεν λειτουργεί και υπο ποιές συνθήκες και προϋποθέσεις. Ξαφνικά όλη η πόλη συζητάει (ξανά) και προβληματίζεται για τις σχέσεις. Στα καφέ, στους δρόμους κάθε μέρα στήνω αυτί. Μηνύματα στην εκπομπή του Τζούμα για το θέμα, και όπως λέει και ο ίδιος, υπο τις κατάλληλες συνθήκες αυτό, αν σου συμβεί ποτέ, είναι υπέροχο όχι όμως με αυτήν την χυδαία έννοια της παρτούζας αλλά με αυτήν της συντροφικότητας, αγάπης και τρυφερότητας που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε τρεις -η και περισσότερους- ανθρώπους, που μπορεί να κρατήσει μπορεί και όχι.. Στους δύο πόσο κρατάει αλήθεια.. Μετά το σινεμά, με την Μ. ξεκινήσαμε μια κουβέντα που κράτησε ως τις 6 το πρωι, χωρίς φυσικά να καταλήξουμε κάπου, το γεγονός αυτό όμως, ότι μια ταινία ή η τέχνη γενικότερα (πέρα απο οποιαδήποτε "επαγγελματική" κριτική), προκαλεί αυτόν τον διάλογο -δεν συμβαίνει και πολύ συχνά τελευταία- είναι πολύ σημαντικό, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι αυτόν (τον διάλογο) τον προκαλεί ένας σκηνοθέτης "φτασμένος" που δεν είναι πια στο peak της καριέρας του (αλλά εξακολουθεί να γυρίζει ενδιαφέρουσες ταινίες). Εξαιρετική η ερμηνεία του Bardem και μακράν η Rebecca Hall ήταν η ομορφότερη της ταινίας! 

Καφέ: Συλλαβή bookstore cafe. Στον πεζόδρομο της Τιμοθέου στο Παγκράτι. Λιτός αλλά πολύ προσεγμένος χώρος, με έναν ας πούμε "ευρωπαϊκό αέρα" όπου μπορείς να πιείς καφέ να διαβάσεις και να αγοράσεις βιβλία στον επάνω όροφο.

Ραδιόφωνο: Εκτός απο τα πρωινά του Τζούμα στον Εν Λευκώ, ο City ο σταθμός της Γιάννας, φώναξε τον Νένε, τον Πανούση και το δίδυμο Πανόπουλος-Κιντή (τα σπάνε), κάνοντας με να το ανοίγω που και που, δειλά. 

Τραγούδι: Jukes-Something important. Παίζει στο repeat συνεχώς. Soul/folk/pop απο το Bristol. Η Tammy Payne (Jukes) με έκανε μετά απο πάρα πολύ καιρό, να "ερωτευτώ" ένα τραγούδι. Το τελευταίο διάστημα "ερωτεύομαι" πρόσωπα που είτε είναι προβληματικά είτε είναι μακριά (ή και τα δύο μαζί). Τέλειο!  Boomp3.com